الگوي تصميم گيري در انتقال آب بين حوضه اي

رشد جمعيت و توسعه فعاليت هاي صنعتي و كشاورزي سبب درخواست روزافزون منابع آبي شده است كه يكي از راه هاي جبران كمبود آب، انتقال آب بين حوضه اي است. با گذشت زمان و پيشرفت اجرايي اين طرح ها، چالش هاي متعدد و اساسي در زمينه هاي مختلف از جمله زيست محيطي، اقتصادي، اجتماعي و فني پديد آمده و تصميم گيري در مورد اجرا و انتخاب آن ها را دشوار نموده است. بدين منظور شناسايي و اولويت بندي دقيق تر معيارها و شاخصه هاي اثرگذار در اين طرح ها ضروري است. در اين مقاله، ابتدا معيارها و شاخصه ها با روش دلفي به هشت معيار اصلي طبقه بندي شده و سپس با روش تحليل شبكه اي (ANP) و سلسله مراتبي (AHP) اولويت بندي شدند. نتايج نشان داد كه در هر دو روش، اولويت معيارهاي اصلي يكسان بوده و معيار سياسي و امنيتي، بهداشتي و درماني و زيست محيطي به ترتيب با وزن نرمال 36/0، 16/0 و 15/0 در رتبه هاي اول تا سوم قراردارند. در روش AHP، ارجحيت گزينه هاي انتقال با هدف تامين آب شرب، كشاورزي، صنعتي و محيط زيستي به ترتيب 56، 17، 16 و 11 درصد است. ولي در ANP گزينه آب شرب با 56 درصد در رتبه نخست بوده و آب صنعتي با 18 درصد، آب كشاورزي با 14 درصد و آب محيط زيستي با 12 درصد به ترتيب در رتبه هاي دوم تا چهارم قرار گرفتند. نتايج به دست آمده، بيانگر دقت و واقع بينانه تر بودن نتايج روش ANP در اولويت بندي گزينه هاي انتقال آب بين حوضه اي است.