پرورش واژه و هنجارگريزي در كتب فارسي

هنجارگريزي، انحراف از قواعد حاكم به زبان هنجار و عدم مطابقت و هماهنگي با زبان متعارف است. «هنجارگريزي» يا «فراهنجاري» از مؤثرترين روش هاي برجستگي زبان و آشنايي زدايي در شعر و نثر است. بعضي از شاعران و نويسندگان نوگرا و نوانديش كه فراتر از هنجارهاي زمان خود پيش رفته اند، با دقت و ظرافت و ادراك شاعرانه قوي و حس زيبايي شناسي، واژه هايي جديد مي سازند، واژه ها را گسترش مي دهند و كلامشان را با زيور و زينت ادب مي آرايند. نگارنده در اين مقاله براي دستيابي به ويژگي هاي برجسته هنجارگريزي دركتب فارسي متوسطه اول، هنجارگريزي و ابعاد آن را از نظر دستوري، زماني، معنايي، موسيقايي و... واكاوي نموده و تأثير آن را بر مخاطبان خود، يعني دانش آموزان اين دوره تحصيلي، بيان كرده است.