جايگاه مقابله به ‌مثل در سياست خارجي دولت اسلامي از منظر قرآن

«مقابله به ‌‌مثل» در روابط بين‌الملل و سياست خارجي كشورها همواره مورد توجه بوده است. اين اصل ريشه قرآني دارد و در مباحث فقهي، تحت عنوان قاعده فقهي مقابله به‌‌مثل مطرح شده است. اين نوشتار به‎دنبال واكاوي شيوه‌هاي كاربرد آن در روابط بين الملل از منظر قرآن با روش توصيفي ـ تحليلي توأم با تفسير است. از ديدگاه قرآن كريم، مقابله به‌ مثل در تمامي امور؛ اعم از مثبت و منفي به‎ويژه در عرصه جنگ و صلح در حوزه سياست خارجي كاربرد دارد و اين كتاب آسماني، راهبردهاي به كارگيري آن را فراروي دولت اسلامي قرار داده است تا بر‌اساس مصالح و اولويت‌هاي موجود آن را در تعامل و روابط با ديگران به كار گيرد. يافته‌هاي تحقيق نشان مي‌دهد، توصيه قرآن نسبت به مقابله به مثل با ديگران در امور نيك و مثبت جبران احسن آن‎ها است، اما در امور منفي و در برابر كشوري كه روابط خصمانه با دولت اسلامي دارد، توسل به اقدام متناسب متقابل است. در اين باره اجتناب از زياده‌روي به‎ويژه نسبت به غير نظاميان و نيز استفاده از روش‌هاي غير انساني توصيه شده است.