مباني قرآني رابطه امنيت و ديپلماسي در فقه سياسي با روي كرد به قاعده «امان، تأليف قلوب و الزام»

فقه شيعه، به عنوان منظومه معرفتيِ برخوردار از پشتوانه‌هاي وحياني كه بر تمامي جوانب حيات انساني اشراف داشته و سعادت واقعي وي را در سطوح فردي و اجتماعي دنبال مي‌كند، در خصوص راه‌هاي تأمين و ايجاد امنيت، ديدگاه هاي راهبردي دارد. فقه سياسي شيعه با الهام از پيام نوراني وحي و متون حديثي براي نهادينه سازي ديپلماسي در فراهم سازي زيرساخت‌هاي تأمين امنيت، راه كارهاي مناسب را ارائه نموده است. جستار پيش رو با روش توصيفي ـ تحليلي، به بررسي مباني پيش‎گفته پرداخته است. نخست، آيه: «ثُمَّ أَبْلِغْهُ مَأْمَنَه» (توبه(9): 6) به عنوان «قاعده‌ امان»؛ براين پايه كه هدف از تشريع عقد امان، اعطاي مجال به گفت وگو با طرف مقابل خواهد بود و آيه: «وَ الْمُؤَلَّفَهِ قُلُوبُهُم» (توبه(9): 60) به عنوان «قاعده‌ تأليف قلوب» در پيوند با ايجاد بسترهاي لازم براي گسترش ديپلماسي و آيه: «فَإنْ جاؤُكَ فَاحْكُمْ بَيْنَهُمْ» (مائده(5): 42) به عنوان «قاعده‌ الزام»، فرد مقابل را ملزم به پذيرش قوانين دين و مذهب خودش نمايد. اين نوشتار با هدف ارزيابي مباني رابطه امنيت و ديپلماسي در فقه شيعه به تحليل و بررسي پرداخته است.