بررسي يك واژه از تاريخ بيهقي

يكي از جلوه‌هاي آفرينش هنري در كتاب تاريخ بيهقي در حوزه واژگان اتفاق مي‌افتد. بيهقي با بهره‌گيري از استعداد خود و تسلطي كه بر فنّ دبيري و اصول و قواعد حاكم بر زبان فارسي دارد، زواياي ناشناخته‌اي از ظرفيت‌هاي هنري واژه‌هاي زبان فارسي را به نمايش مي‌گذارد. «فرو گرفتن» از جمله واژه‌هايي است كه بيهقي غير از معاني گوناگون آن كه مورد استفاده ديگران هم بوده، از ظرفيت‌هاي هنري‌اش نيز بهره گرفته است. مشهورترين نمونه اين بهره‌گيري در ابتداي داستانِ بر دار كردن حسنك وزير، مجال ظهور يافته است. با دقت در صحنه‌پردازي بيهقي، كنايي بودن مفهوم اين واژه را در خواهيم يافت.