نقش واسطه اي چشم انداز زمان در رابطه بين جهت گيري مذهبي با اميدواري

ﻣﻘﺪﻣﻪ: ﭼﺸﻢ اﻧﺪاز زﻣﺎن، ﻓﺮآﯾﻨﺪ اﺳﺎﺳﯽ ﺷﻨﺎﺧﺘﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ اﻓﺮاد دﻧﯿﺎي ﻣﺎدي و اﺟﺘﻤﺎﻋﯽﺷﺎن را از اﯾﻦ ﻃﺮﯾﻖ ادراك، ﺗﻔﺴﯿﺮ و ﺑـﺎ آن ﺗﻌﺎﻣﻞ ﺑﺮﻗﺮار ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ و ﺗﺄﺛﯿﺮ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﺣﺎل و آﯾﻨﺪه را در ﻣـﻮرد رﻓﺘﺎرﻫـﺎي اﻧﺴـﺎن ﺗﻮﺻـﯿﻒ ﻣـﯽ ﮐﻨـﺪ ﭼـﺮا ﮐـﻪ اﻓـﺮاد ﻫﻨﮕـﺎم ﻗﻀﺎوت، ﺗﺼﻤﯿﻢﮔﯿﺮي و ﻋﻤﻞ در راﺑﻄﻪ ﺑﺎ اﻫﺪاف ﮐﻮﺗﺎه ﻣﺪت و ﺑﻠﻨﺪ ﻣﺪتﺷﺎن، آن را ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻧﺎﻫﺸﯿﺎر اﻋﻤـﺎل ﻣـﯽ ﮐﻨﻨـﺪ. ﺟﻬـﺖ ﮔﯿﺮي ﻣﺬﻫﺒﯽ اﺣﺘﻤﺎﻻً ﺑﺎ ﻓﺮاﻫﻢ آوردن اﻧﮕﯿﺰه و ﻋﺰﻣﯽ راﺳﺦ، ﭼﺸﻢ اﻧﺪاز زﻣﺎن اﻓﺮاد و اﻣﯿﺪواري را در آنﻫـﺎ ﺷـﮑﻞ ﻣـﯽ دﻫـﺪ. ﻫـﺪف ﭘﮋوﻫﺶ ﺣﺎﺿﺮ ﺗﻌﯿﯿﻦ ﻧﻘﺶ واﺳﻄﻪاي ﭼﺸﻢ اﻧﺪاز زﻣﺎن در راﺑﻄﻪ ﺑﯿﻦ ﺟﻬﺖﮔﯿﺮي ﻣﺬﻫﺒﯽ و اﻣﯿﺪواري ﺑﻮد. روش ﭘﮋوﻫﺶ: روش ﭘﮋوﻫﺶ ﺗﻮﺻﯿﻔﯽ از ﻧﻮع ﻫﻤﺒﺴﺘﮕﯽ و ﺟﺎﻣﻌﻪ آﻣﺎري ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎم داﻧﺸﺠﻮﯾﺎن داﻧﺸﮕﺎه آزاد اﺳﻼﻣﯽ واﺣﺪ ﺷﻬﺮ ﻗﺪس در ﻧﯿﻤﺴﺎل ﺗﺤﺼﯿﻠﯽ دوم 95-1394 ﺑﻮد ﮐﻪ از ﻣﯿﺎن آنﻫـﺎ ﺑـﻪ روش ﻧﻤﻮﻧـﻪ ﺑـﺮداري در دﺳـﺘﺮس 144 ﻧﻔـﺮ اﻧﺘﺨـﺎب ﺷـﺪﻧﺪ و ﺑـﻪ ﭘﺮﺳﺸﻨﺎﻣﻪ ﭼﺸﻢ اﻧﺪاز زﻣﺎن زﯾﻤﺒﺎردو و ﺑﻮﯾﺪ )1999(، ﻣﻘﯿﺎس ﺟﻬﺖ ﮔﯿﺮي ﻣﺬﻫﺒﯽ آﻟﭙـﻮرت و راس )1950( و اﻣﯿـﺪ ﺑـﻪ زﻧـﺪﮔﯽ ﻣﯿﻠـﺮ )1988( ﭘﺎﺳﺦ دادﻧﺪ. داده ﻫﺎي ﮔﺮدآوري ﺷﺪه ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از روش ﻣﺪلﯾﺎﺑﯽ ﻣﻌﺎدﻻت ﺳﺎﺧﺘﺎري ﺗﺤﻠﯿﻞ ﺷﺪ. ﯾﺎﻓﺘﻪﻫﺎ: ﯾﺎﻓﺘﻪﻫﺎ ﻧﺸﺎن داد ﺟﻬﺖ ﮔﯿﺮي ﻣﺬﻫﺒﯽ دروﻧﯽ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻣﺜﺒﺖ و ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﺮ اﻣﯿﺪواري اﺛﺮ دارد. از ﺑﯿﻦ اﺑﻌﺎد ﭼﺸـﻢ اﻧـﺪاز زﻣـﺎن ﺑﻌﺪ ﺣﺎل ﻟﺬت ﮔﺮاﯾﺎﻧﻪ در ﺳﻄﺢ 0/05 و ﺑﻌﺪ آﯾﻨﺪه در ﺳﻄﺢ 0/01 و ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻣﺜﺒﺖ ﺑﺮ اﻣﯿﺪواري اﺛﺮ دارد. ﺑﺤﺚ و ﻧﺘﯿﺠﻪﮔﯿﺮي: ﺟﻬﺖ ﮔﯿﺮي ﻣﺬﻫﺒﯽ دروﻧﯽ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻏﯿﺮﻣﺴﺘﻘﯿﻢ و ﺑﺎ ﻣﯿﺎﻧﺠﯽﮔـﺮي ﭼﺸـﻢ اﻧـﺪاز زﻣـﺎن ﺣـﺎل ﻟـﺬت ﮔﺮاﯾﺎﻧـﻪ و آﯾﻨﺪه ﺑﺮ اﻣﯿﺪواري اﺛﺮ دارد.