تحليل تمايز عرفان‌عملي از اخلاق مشّايي از منظر غايت‌گرايي

توجه به علوم از منظر وجوه اشتراك و افتراق آنها، معرفتي درجه دوم محسوب مي‌شود كه موجب تعميق دانش علمي و گسترش و غناي علوم مي‌گردد. از جمله اين‌ها، تمايز علم عرفان‌ عملي وعلم اخلاق مشّايي اسلامي است. مقاله حاضر به شيوه توصيفي ـ تحليلي و با نگاه مقايسه‌اي ميان عرفان عملي و اخلاق مشّايي اسلامي نگاشته شده است. نتايج به‌دست آمده از تحليل ومقايسه اين دو، بيانگر آن است كه غايت عرفان عملي، موحدپروري، لقاءالله، كشف و شهود و فناي في‌الله است و توجه به خود و إنيّت و أنانيّت نفساني، نقصي در سلوك محسوب مي‌شود. اما در اخلاق مشّايي اسلامي، توجه به خود در دو سطح دنيوي و اخروي، اصلي اساسي است و نهايت سلوك اخلاقي، رسيدن به سعادت اخروي و روحاني است. ساير تمايزات نيز در انتهاي مقاله آمده است.