رابطه هوش معنوي با تنظيم هيجاني و اضطراب در دانشجويان مامايي

فريبا وظيفه شناس، طيبه رهبر چكيده: مقدمه: هدف پژوهش حاضر تعيين رابطه هوش معنوي با تنظيم هيجاني و اضطراب دانشجويان مامايي بود. روش پژوهش: روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي و جامعه آماري پژوهش شامل تمام دانشجويان مامايي مقطع كارشناسي و كارشناسي ارشد دانشگاه آزاد اسلامي واحد پزشكي تهران به تعداد 538 نفر در نيمسال تحصيلي دوم 95-1394 بود كه از ميان آن ها به روش نمونه گيري در دسترس تعداد 110 نفر انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل مقباس دشواري هاي تنظيم هيجاني گرائز و رومر (2004)، پرسشنامه هوش معنوي عبداله زاده، كشميري و عرب عامري (1378) و پرسشنامه حالت رگه اضطراب اسپيلبرگر (1970) بود. داده ها با استفاده از روش ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون چند متغيري استفاده شد. | يافته ها: نتايج تحليل نشان داد افزايش در هوش معنوي به طور متوسط (همبستگي بين0/ 3 تا 0 / 5) سبب افزايش توانايي فرد در پذيرش پاسخ هاي هيجاني، دست زدن به رفتار هدفمند، كنترل تكانه، آگاهي هيجاني، دسترسي به راهبردهاي تنظيم هيجان و شفافيت هيجاني مي شود. هوش معنوي بيش تر موجبات كاهش اضطراب را در فرد فراهم مي آورد. نتيجه گيري: متغيرهاي درك و ارتباط با سرچشمه هستي ( 0 / 432) و زندگي معنوي و اتكاء به هسته دروني ( 0/ 197) به ترتيب (با قدر مطلق بتاي بيان شده) سهم يگانه اي را در تبيين متغير تنظيم هيجان، وقتي واريانس تبيين شده به وسيله متغير ديگر كنترل شده باشد دارند. بحث و نتيجه گيري: متغيرهاي درك و ارتباط با سر چشمه هستي ( 0/303) و زندگي معنوي و اتكاء به هسته دروني ( 0 / 299) به ترتيب (با قدر مطلق بتاي بيان شده) سهم يگانه اي را در تبيين متغير اضطراب، وقتي واريانس تبيين شده به وسيله متغير ديگر كنترل شده باشد دارند.