از اميد فردي تا اميد اجتماعي

بدون عنوان

به سختي مي‌توان نتيجه‌ گرفت كه خوي و منش ايراني اميدوارانه يا نااميدوارانه است. در واقع، زندگي و تاريخ بشر و از جمله ايرانيان سرشار از دوره‌هاي اميد و نااميدي است. تلاش براي ارائه تبييني علمي از اميد چندان طولاني نيست. در واقع توصيه به اميد يا اظهار نااميدي در تجربه بشري قدمتي بسيار دارد، اما توجه به مفهوم اميد و سازوكارهاي فردي و اجتماعي آن تنها در دهه‌هاي اخير مورد توجه قرار گرفته است. شايد امروز بيش از هر زمان ديگر توجه به اميد، هم به‌عنوان يك ويژگي روان‌شناختي و هم به مثابه پديده‌اي جمعي و جامعه‌شناختي ضرورت يافته است. در اين مقاله تلاش شده است، مفاهيم مهمي چون اميد فردي (individual)، اميد جمعي (collective hope)، اميد اجتماعي (social hope)، نهادهاي اميد (institution hope) و برخي ديگر از مفاهيم مرتبط در علوم روان‌شناختي و جامعه‌شناختي توضيح داده شوند

فاقد چكيده