پيش بيني سازگاري اجتماعي بر مبناي سبك زندگي در زنان متاهل ترانه پاشاخانلو - خديجه ابوالمعالي

ﻣﻘﺪﻣﻪ: ﻫﺪف ﭘﮋوﻫﺶ ﺣﺎﺿﺮ ﭘﯿﺶﺑﯿﻨﯽ ﺳﺎزﮔﺎري اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺑﺮ ﻣﺒﻨﺎي ﺳﺒﮏ زﻧﺪﮔﯽ در زﻧﺎن ﻣﺘﺄﻫﻞ ﺑﻮد. روش ﭘﮋوﻫﺶ: اﯾﻦ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺗﻮﺻﯿﻔﯽ از ﻧﻮع ﻫﻤﺒﺴﺘﮕﯽ و ﺟﺎﻣﻌﻪ آﻣﺎري ﭘـﮋو ﻫﺶ ﺣﺎﺿـﺮ ﺷـﺎﻣﻞ ﺗﻤـﺎم زﻧـﺎن ﻣﺘﺄﻫـﻞ ﻣﺮاﺟﻌـﻪ ﮐﻨﻨـﺪه به ﻓﺮﻫﻨﮓﺳﺮاﻫﺎي ﻣﻨﻄﻘﻪ 5 ﺷﻬﺮ ﺗﻬﺮان ﺑﻮد. ﺑﻪ روش ﻧﻤﻮﻧﻪﺑﺮداري در دﺳـﺘﺮس از ﻣﯿـﺎن آن ﻫـﺎ 200 ﻧﻔـﺮ اﻧﺘﺨـﺎب ﺷـﺪﻧﺪ. اﺑـﺰار ﭘـﮋوﻫﺶ ﭘﺮﺳﺸﻨﺎﻣﻪ ﺳﻨﺠﺶ ﺳﺒﮏ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯿﻠﺮ و اﺳﻤﯿﺖ )1988( و ﭘﺮﺳﺸﻨﺎﻣﻪ ﺳﺎزﮔﺎري ﺑﻞ )1962( ﺑﻮد. دادهﻫﺎي ﭘﮋوﻫﺶ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از روﯾﮑﺮد ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺗﺤﻠﯿﻞ رﮔﺮﺳﯿﻮن ﭼﻨﺪﻣﺘﻐﯿﺮي آزﻣﻮن ﺷﺪ. ﯾﺎﻓﺘﻪ ﻫﺎ: ارزﯾﺎﺑﯽ ﺿﺮاﯾﺐ رﮔﺮﺳﯿﻮن ﻫﺮ ﯾﮏ از ﺳـﺒﮏ ﻫـﺎي زﻧـﺪﮔﯽ ﻧﺸـﺎن داد ﮐـﻪ ﺳـﺒﮏ زﻧـﺪﮔﯽ ﺑﻬﺰﯾﺴـﺘﯽ ﺟﺴـﻤﯽ ) 0/01 p<، 0/212=β( ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﺑﻬﺰﯾﺴﺘﯽ رواﻧﯽ )0/01 β=0/196 ،p<( ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻣﺜﺒﺖ و در ﺳﻄﺢ ﻣﻌﻨﺎداري 0/01 ﺳـﺎزﮔﺎري اﺟﺘﻤـﺎﻋﯽ را در زﻧﺎن ﻣﺘﺄﻫﻞ ﭘﯿﺶﺑﯿﻨﯽ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ. ﮔﻔﺘﻨﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺿﺮﯾﺐ رﮔﺮﺳﯿﻮن ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ واﺑﺴﺘﮕﯽ رﻓﺘﺎري در ﺳﻄﺢ 0/05 ﻣﻌﻨﺎدار ﻧﺒﻮد. ﺑﺤﺚ و ﻧﺘﯿﺠﻪ ﮔﯿﺮي: ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﻧﺘﺎﯾﺞ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﻫﺎ ﻣﯽ ﺗﻮان ﮔﻔﺖ ﮐﻪ دو ﺳـﺒﮏ زﻧـﺪﮔﯽ ﺑﻬﺰﯾﺴـﺘﯽ ﺟﺴـﻤﯽ و ﺑﻬﺰﯾﺴـﺘﯽ رواﻧـﯽ ﺑـ ﺻﻮرت ﻣﺜﺒﺖ و ﻣﻌﻨﺎدار ﺳﺎزﮔﺎري اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ را در زﻧﺎن ﻣﺘﺄﻫﻞ ﭘﯿﺶﺑﯿﻨﯽ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ