بررسي و تحليل طنز در دوره مشروطه

هدف از اين تحقيق، بررسي و تحليل ارتباط موضوعي كاربرد طنز در كتا بها و مطبوعات مربوط به يك دورة تاريخي )دوران مشروطه( است. در اين تحقيق، سعي شده است بازتاب وقايع تاريخي در آيينة طنز بررسي شود؛ چراكه اين آيينه در بيان حقايق اجتماعي و سياسي، شفا فترين وسيله است. به بياني ديگر، اين پژوهش در زمينة طنز و انواع كاربردهاي آن در كتا بها و آثار ادبي، به همراه ذكر چگونگي بهر هبرداري نويسندگان، شعرا و مطبوعاتيان دورة مشروطه از طنز در بيان افكار انقلابي خويش است. در دورة مشروطه با ورود شعر از دربار به عرصة جامعه و تح تتأثير روزنام ههايي كه در قفقاز منتشر م يشدند شعرا نويسندگان ايراني خيلي بيشتر از گذشته از طنز بهره بردند. به عقيدة نگارنده، آزادي و وط نپرستي و دفاع از مظلومان از جمله ارز شهاي حاكم بر شعر و نثر دورة شروطه است. در اين مقاله، تعاريف و رو شهاي طنز، انواع هجو، تاريخچة طنز و لطيفه در ايران، عوامل پيدايش انقلاب مشروطه، علل گرايش شاعران و نويسندگان و تي روزنام هنگاران به مفهوم امروزي به طنز بررسي م يشود و دربارة پي شگامان مطرح اين سبك از ادبيات معترض يا ادب انتقادي، مانند علي اكبر دهخدا، نسيم شمال و صابر، سخن به ميان م يآيد. در پايان نيز نمون ههاي طنز از آثار سيداشر فالدين گيلاني، ايرج ميرزا، مل كالشعر اء بهار، فرخي يزدي، عشقي و ... ارائه م گردد. در اين مقالة پژوهشي، از رو شهاي كتابخان هاي و تحليل محتوا استفاده شده است.