سنجش هراس اجتماعي بر اساس خودكارآمدي و تنظيبم شناختي هيجاني در نوجوانان

ﺪﻣﻪ: ﻫﺪف اﯾﻦ ﭘﮋوﻫﺶ ﭘﯿﺶ ﺑﯿﻨﯽ ﻫﺮاس اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺑﺮ اﺳﺎس ﺧﻮدﮐﺎراﻣﺪي و ﺗﻨﻈﯿﻢ ﺷﻨﺎﺧﺘﯽ ﻫﯿﺠﺎن در ﻧﻮﺟﻮاﻧﺎن ﺑﻮد. روش ﭘﮋوﻫﺶ: ﺗﻮﺻﯿﻔﯽ از ﻧﻮع ﻫﻤﺒﺴﺘﮕﯽ و ﺟﺎﻣﻌﻪ آﻣﺎري ﭘﮋوﻫﺶ ﺷﺎﻣﻞ ﭘﺴﺮان ﻣﻘﻄﻊ اول دﺑﯿﺮﺳﺘﺎن ﺷﻬﺮ ﭘﺮدﯾﺲ در ﻧﯿﻤﺴﺎل ﺗﺤﺼﯿﻠﯽ 95-1394 ﺑﻪ ﺗﻌﺪاد 400 ﻧﻔﺮ ﺑﻮد. ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻣﻮرد ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ اﯾﻦ ﭘﮋوﻫﺶ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﺗﺼﺎدﻓﯽ و ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﺟﺪول ﻣﻮرﮔﺎن 196 داﻧﺶ آﻣـﻮز ﺗﻌﯿـﯿﻦ ﺷـﺪ. ﺑﺮاي ﺟﻤﻊآوري دادهﻫﺎ از ﭘﺮﺳﺸـﻨﺎﻣﻪ ﻫـﺎي ﻫـﺮاس اﺟﺘﻤـﺎﻋﯽ ﮐـﺎﻧﻮر و ﻫﻤﮑـﺎران ) 2000(، ﺧﻮدﮐﺎراﻣـﺪي ﺷـﺮر و ﻫﻤﮑـﺎران ) 1982( و ﺗﻨﻈـﯿﻢ ﺷﻨﺎﺧﺘﯽ ﻫﯿﺠﺎن ﮔﺎرﻧﺴﻔﮑﯽ، ﮐﺮاﯾﺞ و اﺳﭙﯿﻨﻬﺎون )2001( اﺳﺘﻔﺎده ﺷﺪ. ﺑﺮاي ﺗﺤﻠﯿﻞ دادهﻫﺎ از روش رﮔﺮﺳﯿﻮن ﭼﻨﺪﻣﺘﻐﯿﺮي اﺳﺘﻔﺎده ﺷﺪ. ﯾﺎﻓﺘﻪ ﻫﺎ: ﻧﺘﺎﯾﺞ ﻧﺸﺎن داد ﺿﺮﯾﺐ رﮔﺮﺳـﯿﻮن ﺑـﯿﻦ ﺧﻮدﮐﺎرآﻣـﺪي و ﻫـﺮاس اﺟﺘﻤـﺎﻋﯽ ) 0/01 β=-0/236 ،P<( ﻣﻨﻔـﯽ و ﻣﻌﻨـ ﺎدار ﺑـﻮد. از ﺑـﯿﻦ راﻫﺒﺮدﻫﺎي ﺗﻨﻈﯿﻢ ﺷﻨﺎﺧﺘﯽ ﻫﯿﺠﺎن، ﺿﺮﯾﺐ رﮔﺮﺳﯿﻮن ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﻓﺎﺟﻌـﻪ ﭘﻨـﺪاري ) 0/01 β=0/247 ،P<( ﻣﺜﺒـﺖ و ارزﯾـﺎﺑﯽ ﻣﺠـﺪد ﻣﺜﺒـﺖ ) 0/01 β=-0/335 ،P<( ﻣﻨﻔﯽ و ﻣﻌﻨﺎدار ﺑﻮد. ﺑﺎورﻫﺎي ﺧﻮدﮐﺎرآﻣﺪي ﺗﺄﺛﯿﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻬﯽ در ﺧﻮد ﺗﻨﻈﯿﻤﯽ اﻓﺮاد و ﮐﯿﻔﯿﺖ ﻋﻤﻠﮑﺮد اﻧﺴﺎن دارد. ﺑﺤﺚ و ﻧﺘﯿﺠﻪ ﮔﯿﺮي: از آﻧﺠﺎﯾﯽ ﮐﻪ ارزﯾﺎﺑﯽ ﻣﺠﺪد ﻣﺜﺒﺖ ﺗﺄﺛﯿﺮ ﻣﺴﺘﻘﯿﻤﯽ ﺑﺮ ارزﯾﺎﺑﯽﻫﺎ ﻣﯽﮔﺬارد، ﻧﻮﺟﻮاﻧﺎن ﻣﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺑـﺎ ﺑﻬـﺮه ﮔﯿـﺮي از آ اﮐﻨﺶ ﻫﯿﺠﺎﻧﯽ ﺧﻮد را ﺑﻪ روﯾﺪادﻫﺎي اﺳﺘﺮسزا ﺟﻬﺖ ﺑﻬﺒﻮد ﻋﻤﻠﮑﺮد ﺗﻐﯿﯿﺮ دﻫﻨﺪ. در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ، اﺣﺘﻤﺎﻻً ﻧﻮﺟﻮاﻧـﺎﻧﯽ ﮐـﻪ روﯾـﺪادﻫﺎي ﻧﺎراحت ﮐﻨﻨﺪه را ﻓﺎﺟﻌﻪ ﺑﺎر ﺗﻠﻘﯽ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ، ﻣﻨﻔﻌﻼﻧﻪ آن را ﻣﯽﭘﺬﯾﺮﻧﺪ