دگرگوني درك ايرانيان از تغييرات

بدون عنوان

اميدواري شامل احساس و حالتي است كه با انتظار بهبود وضعيت و حس توانمندي و تأثير در تغييرات مطلوب ارتباط دارد. مطالعه تاريخ به ما نشان مي‌دهد كه نزد ايرانيان، به دلايل متفاوت فرهنگي و اجتماعي، دستيابي به وضعيت‌هاي مطلوب با دگرگوني‌هاي اساسي گره خورده و شكاف بين انتظارات و واقعيت‌هاي تحميل شده به جامعه موجب شده است كه مشاركت اجتماعي - كه با اميد اجتماعي پيوند دارد- جاي خود را به از خود بيگانگي اجتماعي- كه محصول نااميدي اجتماعي است - بدهد. تجربه زيسته ايرانيان و به‌ويژه نخبگان ايراني در چند دهه اخير، آموزه‌هايي را در زمينه مشاركت و راهبري تغييرات اجتماعي براي ايشان فراهم كرده است كه بر مبناي آن، رويكرد اصلاحي و تدريجي بر مبناي منطق فازي را بر رويكردهاي راديكال منطق بر منطق دودويي ترجيح مي‌دهند. اما نبايد فراموش كرد كه فرهنگ اجتماعي ايرانيان بر مبناي مشاركت‌هاي سازمان‌يافته استوار نشده است. از طرف ديگر، مقاومت‌هاي ساختاري زيادي در مقابل دگرگوني‌هاي مطلوب جامعه ايران وجود دارد. در نتيجه، پاسداري از روشنايي اميد و نهادينه كردن رويكرد اصلاحي در جامعه ايران، همچنان كاري طاقت‌فرساست و به صبوري نياز دارد.

بدون چكيده