رابطه مهارت­هاي هيجاني با پايداري زناشويي با نقش واسطه­گري الگوهاي ارتباطي

ﻣﻘﺪﻣﻪ: داﺷﺘﻦ ازدواﺟﯽ ﻣﻮﻓﻖ و ﭘﺎﯾﺪار ﻣﺮﻫﻮن ﻋﻮاﻣﻞ ﻣﺘﻌﺪدي اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻬﻢﺗﺮﯾﻦ آنﻫﺎ ﻣﻬﺎرتﻫﺎي ارﺗﺒﺎط ﻣﺆﺛﺮ اﺳﺖ ﮐﻪ در ﺑﻄﻦ ﻣﻬﺎرتﻫﺎي ﻫﯿﺠﺎﻧﯽ و ﻣﺘﻌﺎﻗﺐ آن اﻟﮕﻮﻫﺎي ارﺗﺒﺎﻃﯽ ﺗﺤﻘﻖ ﻣﯽﯾﺎﺑﺪ. ﻫﺪف ﭘﮋوﻫﺶ ﺣﺎﺿﺮ ﺗﻌﯿﯿﻦ راﺑﻄﻪ ﻣﻬﺎرتﻫﺎي ﻫﯿﺠﺎﻧﯽ ﺑﺎ ﭘﺎﯾﺪاري زﻧﺎﺷﻮﯾﯽ ﺑﺎ ﻧﻘﺶ واﺳﻄﻪﮔﺮي اﻟﮕﻮﻫﺎي ارﺗﺒﺎﻃﯽ ﺑﻮد. روش ﭘﮋوﻫﺶ: روش ﭘﮋوﻫﺸﯽ ﺣﺎﺿﺮ ﺗﻮﺻﯿﻔﯽ از ﻧﻮع ﻫﻤﺒﺴﺘﮕﯽ و ﺟﺎﻣﻌﻪ آﻣﺎري اﯾﻦ ﭘﮋوﻫﺶ ﺷﺎﻣﻞ زﻧﺎن و ﻣﺮدان ﻣﺘﺄﻫﻞ ﺳﺎﮐﻦ ﻣﻨﺎﻃﻖ 12ﮔﺎﻧﻪ ﺷﻬﺮ ﮐﺮج در ﭘﺎﯾﯿﺰ و زﻣﺴﺘﺎن ﺳﺎل 1396 ﺑﻮد. ﺑﻪ روش ﻧﻤﻮﻧﻪﮔﯿﺮي در دﺳﺘﺮس 350 زن و ﻣﺮد از ﻣﺮاﮐﺰ ﺗﻔﺮﯾﺤﯽ، ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ و آﻣﻮزﺷﯽ ﺑﻪ ﺻﻮرت در دﺳﺘﺮس اﻧﺘﺨﺎب ﺷﺪﻧﺪ. اﺑﺰار ﭘﮋوﻫﺶ ﺷﺎﻣﻞ ﻣﻘﯿﺎس ﻧﺎﮔﻮﯾﯽ ﻫﯿﺠﺎﻧﯽ ﺗﻮرﻧﺘﻮ )ﺑﮕﺒﯽ و ﻫﻤﮑﺎران، 1994(؛ ﭘﺮﺳﺸﻨﺎﻣﻪ اﻟﮕﻮﻫﺎي ارﺗﺒﺎﻃﯽ )ﮐﺮﯾﺴﺘﻨﺴﻦ و ﺳﺎﻟﻮوي، 1984( و ﺷﺎﺧﺺ ﺑﯽﺛﺒﺎﺗﯽ ازدواج )ﺑﻮس و ﻫﻤﮑﺎران، 1983( ﺑﻮد. ﺑﺮاي ﺗﺤﻠﯿﻞ دادهﻫﺎ از روش ﻣﺪلﯾﺎﺑﯽ ﻣﻌﺎدﻻت ﺳﺎﺧﺘﺎري، ﻧﺮم اﻓﺰار اﯾﻤﻮس و ﺑﯿﺸﯿﻨﻪ ﺑﺮاورد اﺣﺘﻤﺎل اﺳﺘﻔﺎده ﺷﺪ. ﯾﺎﻓﺘﻪﻫﺎ: در ﭘﮋوﻫﺶ ﺣﺎﺿﺮ اﻟﮕﻮي ارﺗﺒﺎﻃﯽ ﻧﺎﮐﺎرآﻣﺪ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻣﻌﻨﺎدار راﺑﻄﻪ ﺑﯿﻦ ﻣﻬﺎرت ﻫﺎي ﻫﯿﺠﺎﻧﯽ و ﭘﺎﯾﺪاري زﻧﺎﺷﻮﯾﯽ را واﺳﻄﻪﮔﺮي ﮐﺮد )0/05<β=0/149 ،P(. ﺑﺤﺚ و ﻧﺘﯿﺠﻪﮔﯿﺮي: ﺟﻤﻠﻪ ﻋﻮاﻣﻞ ﻣﺆﺛﺮ ﺑﺮ اﻟﮕﻮﻫﺎي ارﺗﺒﺎﻃﯽ زوﺟﯿﻦ ﯾﺎ آن ﭼﻪ ﺳﺒﺐ ﺑﺮﻗﺮاري ارﺗﺒﺎط ﻧﺎﮐﺎرآﻣﺪ زوﺟﯿﻦ ﻣﯽﺷﻮد، ﻣﯽﺗﻮان ﺑﻪ ﻣﻬﺎرتﻫﺎي ﻫﯿﺠﺎﻧﯽ اﺷﺎره ﮐﺮد. از ﻃﺮﯾﻖ آﻣﻮزش ﻣﻬﺎرتﻫﺎي ارﺗﺒﺎﻃﯽ و ﻫﯿﺠﺎﻧﯽ زوجﻫﺎ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ اﻧﺘﻈﺎرات ﺧﻮد را از ﻫﻤﺴﺮﺷﺎن ﺑﯿﺎن ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﻪ ﻫﻤﺎن ﻣﯿﺰان ﻫﻢ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ در ﮐﻨﺘﺮل رﻓﺘﺎرﻫﺎي ﻧﺎﻣﻄﻠﻮب ﻫﻤﺴﺮﺷﺎن و ﺑﻬﺒﻮدي رﻓﺘﺎرﻫﺎي آنﻫﺎ ﻣﻮﻓﻖ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ و ﭘﺎﯾﺪاري زﻧﺎﺷﻮﯾﯽ را ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪ.