اخلاق اجتماعي در بلاياي طبيعي / در آمدي بر جامعه شناسي فاجعه

در مورد حوادث و بلاياي طبيعي چون سيل، توفان و زلزله، هنوز، حتي در عصر فناوري هاي ياري گر و پيشگيري كننده و پيشبيني كننده و ... تصور برخي اين است كه اين سوانح و حوادث اموري خارج از اراده و اختيار انسان ها هستند. از چنين منظري دو گونه نگرش متفاوت به سوانح طبيعي قابل تميز و تشخيص است: نخست نگرشي كه چنين وقايعي را تقدير طبيعت تلقي مي كند كه از دايرة درك و فهم و اثرگذاري انسان و جامعه بيرون است. چنين نگرشي، انفعال، بي عملي، تسليم به طبيعت را تقويت مي كند. در گونة نگرشي دوم، اين سوانح كاملاً و صرفاً طبيعي و فيزيكي تلقي مي شوند. بنابراين، تأكيد مي شود براي شناخت چنين پديده هايي بايد به سراغ زمين شناسان، اقليم شناسان، هواشناسان و فيزيكدانان رفت. براي ارزيابي و بازسازي خسارت ها و پيامدهاي اين وقايع نيز قاعدتاً بايد دست به دامان مهندسان، معماران و شهرسازان و به طور كلي دانش آموختگان علوم تجربي شد و از دانش آموختگان رشته هاي علوم انساني، اجتماعي و جامعه شناسي كاري در اين زمينه ساخته نيست!