بديع لفظي

در اين مقاله كه به شيوه توصيفي ـ تحليلي و به روش كتابخانه‌اي و سندپژوهي تهيه و تنظيم شده، اثبات گرديد كه طبقه‌بندي بديع به لفظي و معنوي با درنگ فراوان مورد توجه بلاغيون قرار گرفته است. به دليل ارائه نشدن تعريفي دقيق از صنايع لفظي، بر تعداد صنايع بي‌فايده بسيار افزوده شده و همين امر موجب آشفتگي‌هاي فراواني در اين عرصه گرديده است. نيز ثابت شده است كه بديع لفظي در درجه نخست به موسيقي كلام مربوط مي‌شود كه براساس آن تكرار آواها اعم از صامت، مصوت، هجا و ... است كه در كتاب‌هاي بديعي فارسي تنها با مبنا قرار دادن حروف الفبا تعريف گرديده‌اند و ارزش هنري آن‌ها ناشناخته مانده است. البته با بهره‌گيري از معيارهاي علم زبان‌شناسي و آواشناسي و صوت‌شناسي مي‌توان به طبقه‌بندي جديدي از صنايع لفظي، كه ارزش موسيقيايي دارند، دست زد.