بررسي رابطه بين معناي زندگي باسالمت جسماني زوجهاي متقاضي طالق توافقي: نقش ميانجي خردمندي

مقدمه: يكي از ابعاد موردبررسي زوجهاي متقاضي طالق به خطر افتادن سالمت جسماني اين افراد است كه حاصل روابط زناشويي آسيبديده و نداشتن معنا و مفهوم مشترك در زندگي هست زيرا كه زوجها در حل مسائل پيچيده مرتبط بامعنا و هدايت زندگي بهنوعي خبرگي يا خردمندي نياز دارند تا بتوانند بر مسائل فائق آيند ولي در صورت نداشتن معناي زندگي، اختالف و تعارض بيشازپيش خواهد شد و مشكالت روانشناختي و جسماني بيشتري را دامن خواهد زد. بنابراين هدف پژوهش حاضر، ارزيابي مدل رابطه بين خردمندي بهعنوان ميانجي در رابطه ٔ معناجوئي و سالمت جسماني در متقاضيان طالق توافقي بود. روش پژوهش: روش پژوهش حاضر توصيفي – همبستگي )رگرسيون چندگانه همزمان( و جامعه ٔ آماري پژوهش شامل كليه ٔ زوجهاي متقاضي طالق توافقي شهر مشهد بودند كه به روش نمونهگيري در دسترس از بين دو مركز مشاوره، تعداد 197 زن و مرد متقاضي طالق توافقي پرسشنامههاي پژوهش را تكميل نمودند. ابزار مورداستفاده در اين پژوهش مقياسهاي معناي زندگي )MLQ ،)مقياس سهبعدي خردمندي(WS3-D ) و سالمت جسماني (PHQ (بوده است. تجزيه و تحليل دادهها نيز از طريق ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون سلسله مراتبي همزمان و با استفاده از نرمافزار 21.SPSS انجام گرفت. يافتهها: نتايج ضرايب همبستگي پيرسون نشان داد كه بين مقياس سالمت جسماني با متغيرهاي خردورزي و معناي زندگي همبستگي منفي معنادار و بين خردورزي و معناي زندگي همبستگي مثبت معنادار وجود دارد )05/0