اغراق و انواع آن در داستان حماسي حضرت قاسم (ع) از حمله راجي كرماني

حمله راجي كرماني به گمان بيشتر پژوهندگان، بهترين حماسه ديني است كه در مقام تقليد و نظيره‌گويي در بيشتر اوقات، پا جاي پاي حماسه فردوسي و ديگر حماسه‌هاي ملي گذاشته است. داستان قاسم (ع) نيز در متن اين حماسه، يكي از بهترين و سوزناك‌ترين داستان‌هايي است كه در آن، شاعر دو عنصر حماسه و روايت را به‌خوبي در هم ‌آميخته و نظيره‌اي، هر چند تقليدگرايانه، به سبك حماسه‌هاي ملي آفريده است. اين داستان افزون بر اينكه در هيچ‌يك از حماسه‌هاي ديني جز حماسه راجي نيامده و اين يكي از ويژگي‌هاي منحصربه‌فرد راجي است، مي‌توان گفت كه در مقام رعايت ويژگي‌هاي سبكي هر اثر حماسي، در متن حمله راجي به زيبايي مي‌درخشد. بررسي شيوه بياني اغراق به معناي عام در اين اثر و انواع آن يا به قولي آميختگي و همراهي آن با ديگر شيوه‌هاي بياني و بديعي، مي‌تواند برجستگي شيوه‌هاي شعر و شاعري راجي را آشكار سازد. نويسنده در اين پژوهش كوشيده است كاربرد اغراق و آميختگي آن با ديگر شيوه‌هاي ادبي را با برگزيدن اين داستان به‌عنوان حجم نمونه به‌طور اخص در شعر راجي نشان دهد.