نيم نگاهي به «داستان گذر سياوش از آتش» و قصص قرآني

در مقاله حاضر تلاش بر آن بوده است كه يكي از داستان‌هاي دلكش شاهنامه فردوسي به نام «گذر سياوش از آتش» بررسي شود. فردوسي در سرودن اين داستان تحت‌تأثير قرآن و متون تفسيري بوده است. تأمل ژرف در اين داستان ما را متقاعد مي‌كند كه «گذر سياوش از آتش» همساني‌هايي با قصص قرآني، از جمله «يوسف و زليخا» و «حضرت ابراهيم(ع)» دارد. همساني رفتار سودابه با سياوش (فرزندخوانده خود) و رفتار زليخا، همسر عزيز مصر، با حضرت يوسف و عشق يك سويه اين زن، همچنين داستان در آتش افكنده شدن حضرت ابراهيم(ع) و سياوش و سالم بيرون آمدن از دل آتش مي‌توانند در جاي خود نمونه‌هايي از شباهت‌ها و همانندهاي قصص قرآني و شاهنامه باشد. همين شباهت‌ها و تأثيرپذيري از كلام الهي موجب پختگي و گيرايي اشعار فردوسي شده است؛ به‌طوري كه مخاطب به‌راحتي مي‌تواند اين اشعار را دريابد و از خودي خود بيرون آيد و به چيزي فراتر از خويش بينديشد.