ارائه مدل علي در تبيين رابطه بين ويژگيهاي شخصيتي با رضايت زناشويي بر اساس نقش ميانجيگر بخشودگي

مقدمه: روابط بين زوجين نقش كليدي در ابعاد مختلف زندگي آنها داشته، بر شيوه زندگي آنها تأثيرگذار بوده و مبناي رضايت زناشويي زوجين قرار ميگيرد. هدف پژوهش حاضر تبيين رابطه بين ويژگيهاي شخصيتي با رضايت زناشويي بر اساس نقش ميانجيگر بخشودگي بود. روش پژوهش: روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي و جامعه آماري پژوهش شامل تمام معلّمان زن و مرد متأهل شاغل در مدارس متوسطه اول و دوم منطقه 6 آموزش و پرورش شهر تهران به تعداد 0404 نفر بود كه به روش نمونه برداري تصادفي تعداد 20 مدرسه و در نهايت از بين آنها 340 نفر براساس پيشنهاد كلاين )2416 )از معلمان داوطلب انتخاب شدند. براي جمع آوري دادههاي پژوهش از پرسشنامه پنج عاملي نئو كاستا و مككري )1101)؛ پرسشنامه بخشش در خانواده پولارد، اندرسون، اندرسون و جنينگز )1110 )و مقياس زناشويي اِنريچ ساخته اولسون، فورنير و دروچمن )1103 )استفاده شد. پس از حذف 14 پرسشنامه مخدوش و 3 داده پرت، جهت تحليل دادهها از روش مدليابي معادلات ساختاري استفاده شد. يافته ها: نتايج پژوهش حاضر نشان داد ضريب مسير غيرمستقيم ويژگيهاي وظيفه شناسي )41/4>p ،460/4=β )و توافق پذيري )41/4>p ،100/4=β )شخصيت با رضايت زناشويي مثبت و ضريب مسير غيرمستقيم بين ويژگي روانرنجورخويي شخصيت و رضايت زناشويي )41/4>p ،471/4=-β )منفي و در سطح 41/4 معنادار بود. نتيجه گيري: با تمركز بر افزايش بخشودگي ميان زوجين در زوج درماني ميتوان رضايت زناشويي زوجين ناسازگار و متعارض را افزايش و تظاهرات شخصيتي منفي و پيامدهاي نارضايتي زناشويي نظير طلاق عاطفي و طلاق واقعي را كاهش داد و بدين ترتيب به خانوادهاي با كاركرد سالم دست يافت.