آغازي زيبا: چه كسي مسئول راستي‌‌آزمايي تبليغات محيط‌هاي آموزشي است؟

سرمقاله پاييز 1398 را با اين مطلب آغاز مي‌كنم كه كمتر كسي است كه از كنار مهدها و محيط‌هاي آموزشي پيش از دبستان و محيط‌هاي فرهنگي، به ويژه درهنگام ثبت‌نام و آغاز پذيرش كودكان، گذر كرده باشد و عبارت‌هايي پيچيده، سنگين و گاه مبهم را درباره آنچه در درون آن‌ها مي‌گذرد، اعم از فضا، وسايل بازي، استاندارد‌هاي آموزشي، كلاس‌هاي متنوع آموزش قرآن و يا حفظ قرآن و همچنين زبان انگليسي، كلاس‌هاي كامپيوتر، فنون رزمي و خلاقيت و روش‌هاي آموزشي فلان نظريه‌پرداز قديم و جديد و غيره نديده يا نخوانده باشد. پوسترها و تابلوها و بنرهاي بزرگ، براق و رنگي بر سر در اين محيط‌ها يا از كيلومترها مانده به محل‌ آموزش كودكان، و حتي بر سر پل‌هاي بزرگ و بزرگ‌راه‌ها و يا كارت‌‌هاي هزينه‌بر تبليغاتي همه نشان‌‌دهنده اوج تقاضا براي پذيرش كودكان و به اصطلاح آگاهي دادن به والدين و اعتماد‌سازي درباره نوع آموزش، مهارت‌ كاركنان و دارا بودن محيط مطلوب براي كودكان جامعه است. حكايت ثبت‌نام و مسائل مادي و صلاحيت‌ها و مجوز‌هاي آموزش‌هاي خاص هم بماند، كه خود مصيبت‌نامه‌هاي ديگري را مي‌طلبد، اما در اين ميان، سؤال‌هاي اساسي از اين گونه مطرح‌اند كه واقعيت‌هاي درون و برون محيط‌هاي آموزشي به‌منظور ارائه خدمات شايسته و ارزنده كدام‌اند و چه كساني بايد به اين تبليغات نظر كنند و درستي آن‌ها را بيازمايند.