بررسي جرم‌شناختي عوامل مؤثر بر احساس امنيت اجتماعي محمد رحيمي

امنيت از دوران كهن مهم‌ترين دغدغه انسان‌ها بوده است. از زمان انسان‌هاي اوليه، امنيت به‌عنوان اساسي‌ترين ركن زندگي پس از آب و غذا مطرح بوده است. دوشادوش ساير ابداعات بشري كه براي بهبود شرايط زيست انسان‌ها صورت مي‌گرفت، راه‌هاي ايجاد امنيت نيز ارتقا يافت و انسان‌ها به دنبال ايجاد راهكارهايي براي افزايش امنيت زندگي اجتماعي خود برآمدند. امنيت زيربناي تأمين ساير مايحتاج است كه فقدان آن ابتدا به روان‌پريشي اجتماعي منتهي شده و در پريشان‌حالي و عدم آرامش، انتظار تأمين مايحتاج ديگر حتي در حد برنامه‌ريزي اوليه نمي‌رود. از اين‌رو دغدغه اصلي يك حكومت تأمين امنيت است چراكه در صورت توفيق در اين تأمين از يك‌سو شايستگي و صلاحيت حكومت به اثبات مي‌رسد و از سوي ديگر زمينه جلب مشاركت عمومي براي هر نوع همكاري با حكومت و برنامه‌ريزي‌هاي بعدي فراهم مي‌شود. امنيت واقعي هميشه ارتباط مستقيم بااحساس امنيت ندارد و وجود يا عدم وجود آن لزوماً به معناي بهره‌مندي يا محروميت از امنيت واقعي نيست. در جامعه‌اي كه امنيت واقعي مي‌تواند تعاملات اجتماعي را در مسيري طبيعي قرار دهد، عدم «احساس امنيت»[1] مي‌تواند جريان‌ها را در جامعه دچار اختلال كند. منظور اصلي از اين پژوهش بررسي ميزان احساس ناامني در بين مردم است. مي‌خواهيم بدانيم مردم تا چه اندازه احساس امنيت مي‌كنند به‌علاوه اين‌كه عوامل مؤثر بر ميزان احساس امنيت در افراد كدامند و تأثير عوامل مختلف بر اين احساس چيست؟

no abstract