نقش هيجان و شهود در يادگيري

بدون عنوان

مدت‌هاست كه علوم اعصاب در حوزه‌هاي نظري و عملي تعليم‌وتربيت آگاهي‌بخشي مي‌كند. اين علوم گام‌هاي بزرگي در حوزه مهارت‌‌هاي تحصيلي همچون خواندن و پردازش رياضي برداشته‌اند اما مدت زيادي از ورود كاربردي علوم اعصاب اجتماعي و هيجاني به تعليم‌وتربيت نمي‌گذرد. يافته‌هاي جديد، شفاف‌تر از پيش اين موارد را براي ما آشكار مي‌كنند: روابط متقابل شناخت و هيجان در مغز، اهميت هيجان در پيشبرد يادگيري موفق و نقش حياتي معلمان در مديريت محيط اجتماعي كلاس درس براي بهينه‌سازي يادگيري شناختي و هيجاني. هيجان چيست؟ هيجان را مي‌توان مجموعه‌اي از الگوهاي واكنشي تعريف كرد كه شامل عناصر تجربي، رفتاري و فيزيولوژيك است. از ديدگاه عصب ـ زيست‌شناسي و تكاملي، هيجانات رفتارهايي هستند كه در زمينه و شرايط خاص به‌طور خودكار فعال مي‌شوند. افراد، با استفاده از هيجانات با رخدادها و مسائل رو‌در‌رو مي‌شوند و به آن‌ها واكنش نشان مي‌دهند. براي مثال، در واكنش به شرايط تهديدآميز، هيجان ترس پديدار مي‌شود و احساس وحشت در پي آن مي‌آيد. بايد در نظر داشته باشيم كه هيجانات و احساسات با هم تفاوت دارند. هيجانات معمولاً در بين افراد مشترك‌اند و احساسات، بيشتر بر پايه گذشته و حال افراد هستند. احساسات، تجربه ذهن از حالات بدني هستند كه از تفسير مغز از حالات فيزيكي حاصل مي‌شوند. شايد بتوان گفت كه عرصه هيجانات، بدن و عرصه احساسات، ذهن است. هيجانات ما را به سمت شرايط مفيد مي‌برند و از تهديد دور مي‌كنند.

فاقد چكيده