شروع نفس‌گير

حدود بيست‌وپنج سال از زماني كه سر كلاس خانم نورمحمدي مي‌نشستم مي‌گذرد. هنوز لحن رَساي كلامش كه با صبوري و دقت خواندن ما را اصلاح مي‌كرد، در گوشم است. در كلاس او فقط ادبيات نمي‌خوانديم، بلكه ادب هم مي‌آموختيم. از وقتي شنيده‌ام قرار است به دعوت خانم سهيلا ‌نيك‌نژاد، كه بيش از چهل سال پيش شاگرد ايشان بوده‌ است، براي مصاحبه در دفتر مجله حاضر شود، سر از پا نمي‌شناسم! براي استقبال به ورودي سازمان پژوهش مي‌روم. مثل هميشه دقيق و منظم، سر ساعت مقرر، با همان وقار و ابهت و با همان چهره آرام و مهربان از راه مي‌رسد. همراه همكارانم در مجله رشد معلم، دو ساعتي را پاي صحبت دبير چندين نسل از دختران اين ديار مي‌نشينيم و از معلمي و ادبيات و عشق مي‌شنويم و گذر زمان را فراموش مي‌كنيم.