مطالعه راهبردي علم فقه

فقه، براساس مشهورترين تعاريف، علم بيان و استنباط احكام از روي دلايل آن‌هاست و منابع فقهي و متون درسي اين رشته از علوم اسلامي در بيان احكام شرعي و دلايل آن‌ها به حق از هيچ تلاشي فرو گذار نكرده‌اند، ليكن تجربه ثابت كرده است كه براي آن كه احكام در شرايط متنوع اجتماعي و تاريخي قابل اجرا و دوام آور و انعطاف پذير باشند دلايل به تنهايي كافي نيست و بيان علت احكام و روش اجراي آن‌ها نيز حائز اهميت فراوان است. متاسفانه در آثار فقهي، بخصوص، مصنفات شيعي از بيم فاصله گرفتن از تعبد به احكام الهي و فرو افتادن در دام قياس و استنباطات سليقه‌اي، توجه چنداني به اين دو مقوله نشده است اين تحقيق مي‌كوشد تا به منظور افزايش كار آمدي منابع فقهي و راهبردي شدن مطالعات اين رشته، ضرورت پرداختن به اين دو مقوله و پي‌آمد‌هاي غفلت از آن‌ها در منابع و متون درسي را با ذكر مثال‌ها و نمونه‌هاي واقعي به عنوان دو راهبرد مهم در جهت افزايش كار‌آمدي و نتيجه بخشي متون فقهي به نمايش بگذارد و در ضمن، آسيب‌هاي افراط در در علت يابي و روش‌شناسي احكام را نيز متذكر شود.