فراتحليلي بر شناسايي موانع ارتقاء زنان به سطوح مديريت در سازمانهاي دولتي ايران

در اين مقاله ضمن بررسي مساله عدم ارتقاء زنان, با استفاده از مرور سيستماتيك, پژوهشهاي انجام شده با موضوع شناسايي موانع ارتقاء زنان به سطوح مديريت در سازمانهاي دولتي ايران فراتحليل گرديد. جامعه آماري مشتمل بركليه پژوهش هاي مربوط به موانع ارتقاء زنان در سازمان هاي دولتي بوده, كه با استفاده ازروش نمونه گيري هدفمند,  نمونه مورد نظر مشتمل بر 32 اثر پژوهشي در بازه زماني سالهاي 1380تا 1396 انتخاب و بررسي شد. يافته ها نشان داد دردهه 80 بيشتر پژوهشها موانع فردي خانوادگي را مهمترين مانع ارتقاء زنان به سطوح مديريت معرفي كرده اند. اما در پژوهشهاي بعدي علاوه بر تغيير اولويت بندي, يك مانع جديد نيز به موانع ارتقاء اضافه شده است . يافته ها موانع ارتقاء زنان را در چهار دسته كلي طبقه بندي و به شرح ذيل اولويت بندي مي كنند. موانع فرهنگي اجتماعي(كليشه هاي جنسيتي و حاكميت فرهنگ مردسالاري) موانع سياسي ( عدم حضور زنان در حلقه هاي قدرت, عدم حضور زنان در احزاب و گروههاي سياسي, ناتواني زنان درلابي گري) موانع سازماني( عدم اعتماد سازمان به زنان, تلقي مديريت بعنوان حق وكار مردانه, عدم حضور زنان در شبكه هاي ارتباطي غير رسمي ) و در نهايت موانع فردي خانوادگي( عدم خودباوري زنان,  نداشتن انگيزه پيشرفت در زنان و مسئوليت مضاعف زنان در خانواده)