مقايسه‌ي بهبود استحكام حاصل از ايجاد شيار در صفحه خارجي چسبنده با پخ‌زدن چسبنده در اتصالات چسبي تك‌لبه‌اي

در اين پژوهش، براي ارزيابي بهبود استحكام اتصال چسبي تك‌لبه‌اي دو نوع از تغيير هندسي چسبنده به صورت عددي و آزمايشگاهي مورد مطالعه قرار گرفت. پخ‌زدن چسبنده و ايجاد شيار خارجي در چسبنده به عنوان روش‌هايي براي اصلاح اتصال چسبي تك‌لبه‌اي در نظر گرفته شد. زاويه‌ي پخ در چسبنده به صورتي انتخاب شد كه سرتاسر طول همپوشاني توسط پخ پوشش داده شود. از طرف ديگر مقدار بهينه‌ي عمق، پهنا و فاصله از انتهاي طول همپوشاني به عنوان متغيرهاي اصلي شيار خارجي ايجاد شده در چسبنده توسط مدلسازيهاي اجزاءمحدود به دست آمد. سپس، اتصالات چسبي تك‌لبه‌اي شامل اتصال ساده و اتصالات بهبود يافته با روش پخ زدن و ايجاد شيار ساخته و آزمون تجربي گرفته شدند. نتايج آزمايشگاهي نشان ميدهد كه هر دو روش پخ‌زدن چسبنده و شياردار كردن چسبنده، استحكام اتصال چسبي را به طور قابل توجهي افزايش مي‌دهند. همچنين بار شكست اتصالاتي كه توسط پخ اصلاح شده بودند اندكي از بار شكست اتصالاتي كه با شيار بهبود داده شده بودند كمتر بود كه نتايج عددي نيز اين نكته را نشان مي‌دهد. نتايج تحليل‌هاي اجزا محدود و تست‌هاي تجربي صورت گرفته نشان مي‌دهد كه هر دو روش ايجاد شيار در سطح خارجي چسبنده و پخ زني چسبنده ميتوانند به ميزان قابل توجهي استحكام اتصال را بهبود دهند