آسيب‌شناسي تربيتي سطحي‌نگري در مواجهه با نمادهاي ديني

هدف پژوهش حاضر، آسيب‌شناسي سطحي‌نگري در مواجهه با نمادهاي ديني بود. شخصيت‌ها، اعمال، اشياء، مكان‌ها و زمان‌هاي خاص كه نزد پيروان اديان مختلف، مقدس شمرده مي‌شود و به‌نوعي با آداب و رسوم اجتماعي آن‌ها پيوند خورده، نماد ديني نام دارد. باتوجه به نقش و جايگاه نمادهاي ديني در برنامه‌هاي تربيتي، پرسش اين است كه سطحي‌نگري در مواجهه با نمادهاي ديني و بسندگي به ظواهر اين نمادها چه آسيب‌هايي را در مسير تربيت ديني به‌دنبال دارد؟ تحقيق حاضر، ضمن اشاره به نمونه‌هايي از گرايش مذكور كه در قرآن و حديث مورد توجه قرار گرفته، آسيب‌هاي اين پديده را با روش تحليل متن و در برخي موارد تحليل منطقي مورد بررسي قرار داده است. براساس يافته‌هاي پژوهش، زماني كه ظاهر يك امر ديني در مقابل باطن آن اهميت بيشتري بيابد و تلاش افراد تنها معطوف به ظواهر آن باشد، امر ديني مورد تهديد و آسيب جدي قرار مي‌گيرد و آسيب‌هايي چون در حاشيه ماندن تكاليف اصلي، تصدي‌گري ناصالحان در امور ديني، منزوي شدن عالمان و صالحان، برقراري ارتباط آسيب‌زا با انسان‌ها و اشياء، ترويج خرافات و رسوم غلط اجتماعي و بي‌حرمتي به نمادها و مقدسات را در پي خواهد داشت.