خودمديريتي دموكراتيك و جايگاه كردها در بحران سوريه

درنتيجه تغيير و تحولات سياسي و اجتماعي گسترده در خاورميانه در يك دهه اخير، ب هويژه بعد از شعل هور شدن قيام هاي موسوم به بهار عربي، زمينه هاي لازم براي ايفاي نقش اقليت هاي قومي و مذهبي در بسياري از كشورهاي كه تحت تاثير اين تحولات بودند فراهم شد. ضعف جوامع مدني در كشورهاي خاورميانه، عدم همگرايي آراء و مطالبات كن شگران مختلف در اين كشورها و ماشين سركوب قدرتمند دولت هاي اقتدارگرا، سبب شد بسياري از اين قيام ها و حركت هاي گسترده اعتراضي راه به جايي نبرد. امروز بعد از گذشت بيش از هشت سال از شروع قيام مردم در سوريه، نه تنها مطالبه آزادي و دموكراسي ره به جاي نبرده، بلكه حاكميت اقتدارگرايي رژيم بعث در آستانه اعلام پيروزي بر مخالفان خود است. كردهاي سوريه به همراه هم پيمانان خود كه بخش بزرگي از شمال و در اختيار دارند، در تلاش هستند » خودمدريتي مناطق شمال و شرق سوريه « شمال شرق سوريه را تحت عنوان تا يك سيستم حاكميتي غيرمتمركز مورد توافق تمام طرفين ايجاد كنند. تلاشي كه تاك‌نون ب ينتيجه بوده است. در اين مقاله با روش توصيفي– تحليلي و با استناد به داده ها به بررسي وضعيت كردها در سوريه، سير تكاملي جنبش كردي در اين كشور و تحولات آن در قالب خودمديريتي دموكراتيك پرداخته شده است.