بررسي سبكشناسي قصايد حكيم شفايي اصفهاني

شرف‌الدّين حسن شفايي، معروف به حكيم شفايي، شاعر عرفاني و پزشك جسماني و طبيب روحاني» از شاعران نامدار ايران عهد صفوي است كه در عهد حكومت شاه اول صفوي، از شهرت و احترام خاص در ميان عوام و خواص برخوردار بوده است. شعر وي با وجود برخورداري از ويژگي‌هاي سبك هندي تا حد قابل قبولي از افراط كاري‌هاي شعري آن دوره، در خيال و زبان عاري است و پاره‌اي از اطّلاعات مهم اجتماعي و زباني از آن مستفاد مي شود. با اين همهء تا امروز تحقيقات شايان توجهي در بارة اين شاعر بزرگ بويژه قصايدش صورت نگرفته است. با توجّه به اين كه شفايي اصفهاني از قصيده‌سرايان بزرگ دورة صفويّه به حساب مي آيد و تحولاتي در اين قالب شعري به وجود آورده است؛ بنابراين در اين مقاله برآنيم تا ويژگي‌هاي سبك‌شناسي و نوآوري‌هايي را كه شاعر در اشعارش بدان‌ها داشته، در سه سطح زباني» فكري و ادبي بررسي نماييم.