مضمون سازي با اصطلاحات خوشنويسي درمثنوي سلسله الذهب(هفت اورنگ جامي)

مضمون‌سازي و تعبيرهاي شاعرانه، از ويژگي‌هاي مهم شعر فارسي به شمار مي‌رود. در اين شگردء شاعر ميان عناصر دور از هم و به ظاهر بي‌ارتباط پيوند ايجاد مي‌كند كه از رهگذر شباهت‌هاء مجاورت‌ها و تضادهاء مشاركت دركاركرد. مجانست و قراردادهاي ادبي به‌دست مي‌آيد. در زمان حيات عبدالرحمان جامي سبك جديد خاصّي در نظم فارسي به وجود نيامده بود و آثار به جا مانده از آن دوره، عموما حاكي از تقليد از آثار بزرگان پيشين بوده است. با وجود اين جامي در اثر ارزشمند خود، هفت اورنگ، مضامين تازه‌اي را با اصطلاحات خوشنويسي ساخته است و اين هنر او تاكنون بررسي نشده است. مقالة حاضر مضمون‌آفريني با اصطلاحات خوشنويسي را در مثنوي اوّل هفت اورنگ جامي(سلسله‌الذهب) تحليل مي‌كند. مضامين دل‌انگيزي كه نشان مي‌دهد كه در جهان شعر جامي؛ عناصر ناسازگار در سلك اصطلاحات خوشنويسي با همراهي آرايه‌هاي ادبي و عناصر صورخيال، مضمون‌هاي ظريف آفريده مي‌شود. در اين پژوهش به شيوة توصيفي- تحليلي است، پس از فراهم آوردن چارچوب نظري، ابيات اين مثنوي بر اساس آن تحليل گرديده است.