نمادشناسي نقش شير بالدار در ايران و چين

مفاهيم رمزگونه و نشانه‌هاي نمادين، همواره، در هنر براي بيان انديشه و عقايد آييني و ديني و مذهبي به كار مي‌رفته‌اند. با نگاهي به تاريخ هنر درمي‌يابيم كه شير، يكي از جانوراني بوده كه در فرهنگ ها و تمدن هاي باستاني جنبه نمادين داشته و براي دست‌يابي به مفاهيم ديگر از تركيب اين نماد با عناصر نمادين ديگر از جمله بال مبادرت ورزيدند. در اين پژوهش، سعي بر اين است كه، شباهت‌ها و تفاوت هاي نقش شير بال‌دار در ايران و چين باستان بررسي شود. اين پژوهش به روش ﺗﺎﺭﻳﺨﻲ، تحليلي تطبيقي در جهت بررسي نقش شير بال‌دار در اين دو تمدن و معرفي برخي مفاهيم نمادين نهفته در آن ها، از طريق گردآوري اطلاعات كتابخانه‎اي و اسنادي صورت گرفته است. هدف از اين پژوهش، جست وجوي مفاهيم و كهن الگوهاي نقش شير بال‌دار در هنر ايران باستان و چين و يافتن وابستگي‌ها و افتراقات اين نماد در هر دو فرهنگ است. به منظور دست‌يابي به اين مهم، نمايه شير و بال را از نظر مفهوم و كاربرد اسطوره‎اي آن در هر دو تمدن عنوان كرده و با توجه به آثار باقي‌مانده از آن دوران، به بررسي آن ها مي‌پردازيم. به نظر مي‌رسد آغازين نمونه‌هاي نگاره شير بال‌دار با مفهوم نگهبان معابد و مقابر، در تمدن عيلام شكل گرفته است و در تمدن ايران و سپس، در چين رواج پيدا كرده است.