ارتباط بين انگيزش‌حركتي و رشد حركتي در اطفال دارا و بدون تجربۀ مهدكودك

هدف پژوهش حاضر، تعيين ارتباط بين انگيزش‌حركتي و رشد‌ حركتي در اطفال دارا و بدون تجربۀ مهدكودك بود. جامعۀ آماري اين پژوهش، شامل كليۀ والدين داراي اطفال پسر 10 الي 11 ماهۀ شهر تهران بود كه از بين آنان 150 طفل دارا و 150 طفل بدون تجربۀ مهدكودك، به‌ روش نمونه‌گيري تصادفي چندمرحله‌ايي به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوري اطلاعات شامل؛ پرسش‌نامۀ انگيزش‌حركتي اطفال، و مقياس رشدحركتي پي‌بادي ويراش دوم (PDMS2)، بود. تحليل داده‌ها با استفاده از آزمون‌هاي ضريب همبستگي پيرسون، آزمون رگرسيون خطي و آزمونt مستقل، در سطح معني‌داري 0.05 P، انجام شد. نتايج ارتباط مثبت و معني‌داري 0.000= P، را بين انگيزش‌حركتي و رشد‌حركتي در اطفال دارا و بدون تجربۀ مهدكودك، نشان داد. از طرفي، تفاوت بين ميزان انگيزش‌حركتي و رشدحركتي اطفال دارا و بدون تجربۀ مهدكودك، معني‌دار )0.000= (Pو اطفال بدون تجربۀ مهدكودك، انگيزش‌حركتي و رشدحركتي بالاتري داشتند. اين نتايج نشان مي‌دهد كه نگهداري و مراقبت اطفال در مراكز مهدكودك ممكن است به‌علت ضعف برنامه ها و امكانات اثرات منفي بر انگيزش‌حركتي و ميزان رشدحركتي آنان داشته باشد.