بررسي مناسبات دولت و بازار در دهه نخست جمهوري اسلامي ايران (1357-1368)

پس از انقلاب اسلامي، روابط دولت و بازار سنتي به عنوان يك نهاد اجتماعياقتصادي دگرگون شد. در ابتداي انقلاب، اعضاي برجستۀ جامعۀ بازار، بخش هاي بزرگي از اقتصاد ايران را از طريق مديريت بنيادهاي انقلابي و نهادهاي دولتي در دست گرفته، روابط نزديكي با رهبران جمهوري اسلامي برقرار نمودند. اما در سال هاي بعد، تغييراتي در اين روابط به وجود آمد. در بررسي اين دگرگوني و براي تبيين روابط دولت و بازار در دهه نخست جمهوري اسلامي، اين فرضيه قابل طرح است كه در دهۀ يادشده، سياست هاي يكسان و مشابهي در قبال بازار وجود نداشت. دولت موقت به سياست هاي ليبرالي در حوزۀ اقتصاد باور داشت، اما تحت تأثير مصوبات شوراي انقلاب، فضاي انقلابي و نابساماني هاي پس از انقلاب، در عمل به اجراي مصوبات شوراي انقلاب پرداخت. با سقوط دولت موقت و روي كار آمدن دولت هاي چپ گرا، قدرت بازار سنتي به ويژه در عرصههاي سياسي و اقتصادي به چالش گرفته شد. در مقابل، بازار هم تلاش كرد تا مانع تسلط و استيلاي كامل دولت بر اقتصاد و بخش خصوصي گردد. روش پژوهش، تبييني و گردآوري داده ها به صورت كتابخانه اي و اسنادي بوده است.