تدوين چارچوب معماري علم، فناوري و نوآوري به‌منظور دستيابي به مرجعيت علمي

دستيابي به مرجعيت علمي ‌به‌عنوان جلوه و زيرساختي براي تحقق تمدن نوين اسلامي ‌طي 40 تا 50 سال آينده، نيازمند طرحي شفاف، منسجم، همه جانبه و كلان است كه در آن عوامل اصلي تحقق مرجعيت، نقش، ويژگي و روابط بين آنها مبتني بر تصوير مطلوب، ممكن است. تدوين چارچوب معماري علم، فناوري و نوآوري، نخستين و ضروري ترين گام در اين مسير است كه سبب ايجاد انسجام در دستيابي به مرجعيت علمي ‌و پرهيز از غفلت هاي راهبردي مي‌شود. پژوهش حاضر براساس هدف، كاربردي - توسعه اي و به لحاظ روش، توصيفي و پيمايشي است. ابزار و روش گردآوري داده ها شامل دو بخش كتابخانه‌اي و ميداني براساس مصاحبه با خبرگان امر، جمع‌بندي مباحث، خرد جمعي و پرسشنامه در قالب روش دلفي است. اين تحقيق با هدف تدوين چارچوب معماري علم، فناوري و نوآوري به منظور دستيابي به مرجعيت علمي، ضمن ارائه‌يك چارچوب معماري مبتني بر تصوير مطلوب ممكن، مباني ارزشي و اركان جهت ساز؛ نقش‌ها، ويژگي ها، ساختار و روابط ميان اجزا و ساختار نفع (نوآوري، فناوري و علم) را به‌عنوان ديدگاه هاي چارچوب معماري معرفي نموده؛ به‌عنوان چارچوبي مرجع براي معماري نفع يا نظام‌هاي مشابه و زير‌مجموعه هاي آن قابل استفاده است. نتايج اين تحقيق حاكي‌از‌آن‌است‌كه تصويرپردازي مهم‌ترين مقوله در چارچوب معماري نفع است. تصويري كه در آن تاثير آرمان‌هاي مرجعيت علمي ‌بر جامعه و زيست‌بوم ايران مشاهده مي‌شود، تحول بنيادين علمي ‌در چارچوب جهان بيني اسلامي به نفع كشور ايجادشده است كه اقتدار جهاني، الهام بخشي و امنيت ملي ايران بواسطه قدرت علمي، در بالاترين حد خو،د بوجود خواهد آمد.