خوانشي آدلري از داستان «خليل كافر» اثر جبران خليل جبران (آسيب نگاري روان خليل)

آلفرد آدلر (1870-1937م)، روانكاو و بنيانگذار مكتبي به نام «روان شناسي فردنگر» در سدۀ بيستم است كه با تأكيد بر جنبۀ اجتماعي بودن انسان، اعمال و رفتار وي را زاييدۀ كشش هاي اجتماعي مي داند و در راستاي چنين بينشي، شخصيّت وي را بر پايۀ مفاهيمي همچون «احساس حقارت»، «خودآگاهي»، «غايت نگري» و ... مورد واكاوي قرار مي دهد. پژوهش حاضر با توجّه به ظرفيّت هاي روان شناختي داستان «خليل كافر» اثر جبران خليل جبران بر آن است تا با روش توصيف و تحليل محتوا، شخصيّت «خليل» را بر مبناي اصول نظريۀ آدلر بررسي و تحليل نمايد. يافته ها گوياي آن است كه جبران نيز به نقش اثرگذار اصول آدلري به ويژه اصل بنيادينِ «احساس حقارت» در شكل گيري و اعتلاي شخصيّت هر فرد معتقد است. از اين رو با انتقال انديشه ها و عقايدش در اين باب، مي كوشد كه در حقيقت با پردازش رواني شخصيّت جهادي «خليل»، مردم ناآگاه لبنان را در فضاي دل مُرده و استبداد زدۀ جامعه‌ كليسايي به جنبش و پويايي وادارد و از اين رهگذر، كاركرد داده هاي روانشناختي را در انتقال بهتر معنا در حوزۀ ادبيات داستاني به نمايش گذارد.