بررسي چند متغيره تغييرات باروري ويژه سني مقطعي در ايران (استفاده از نمونه دو درصد سرشماري‌هاي 1385 و 1390)

اين پژوهش تغييرات باروري در ايران را از 1366 تا 1390 (دوره 25 ساله) بصورت چند متغيري بررسي مي نمايد. اطلاعات فرزندآوري زنان 64-15 ساله در سرشماري هاي 1385، 1390 تامين كننده اطلاعات باروري زنان 49-15 ساله براي هر يك از اين دوره‌هاي پنج‌ساله مي‌باشند. اطلاعات فرزندآوري و تاريخچه مواليد زنان 64-15 ساله با استفاده از روش لوتر (1988) در داده‌هاي نمونه 2% سرشماري‌هاي 1385 ،1390  بازسازي شده است. براي محاسبه شاخص‌هاي ميزان باروري ويژه سني و كل بصورت چندمتغيري، از رگرسيون پواسون و روش شوميكر (2004) استفاده شده است. براساس يافته ها، متغيرهاي اشتغال و تحصيلات بيشترين تأثير را در كاهش ميزان باروري كل و ويژه سني داشته، به‌طوري‌كه زنان شاغل و با تحصيلات بالا در دوره 85-81 از سرشماري 1385 به ترتيب داراي ميزان باروري كل زيرسطح جانشيني، برابر با 1.6 و 1.5 و در دوره 90-86 به ترتيب داراي ميزان باروري كل برابر با 1.43 و 1.45 هستند. بيشترين ميزان باروري ويژه سني زنان شاغل و تحصيلات بالا از سرشماري 1385، به‌ترتيب در گروه سني 30-25 سال و 34-25 ساله قرار دارد؛ در سرشماري 1390 به ترتيب، به گروه سني 39-30 و 39-25 سال انتقال مي يابند؛ كمترين تغييرات در ميزان باروري كل و ويژه سني مربوط به متغير مهاجرت است.