بررسي تلويح گفتار در نمايشنامه «گنجشك گوژپشت» محمد الماغوط

Investigating Conversational Implicature in Mohammad al-Maghout Humpback Sparrow Play

تلويح­ گفتار يكي از اساسي­ترين موضوعات زبانشناسي كاربردي است كه نخستين بار توسط «گرايس» مطرح شد. وي براي گفتگوها­ي عامه ­ي مردم، مباني منطقي با عنوان اصول همكاري وضع كرد كه ناديده گرفتن اين اصول موجب پيدايش گفتار تلويحي مي­ شود. اين نظريه كاركرد بسيار ويژه ­اي در نمايشنامه دارد؛ چرا كه نمايشنامه افزون بر دارا بودن عنصر «گفتگو» داراي مجموعه ­اي از گفتارهاي دو پهلو است كه دربردارنده معاني ضمني است. در اين جستار نگارندگان سعي دارند براساس مطالعات كيفي و با روش كاربرد شناسي زبان به تحليل نمايشنامه «گنجشك گوژپشت» بر اساس نظريه گفتار تلويحي گرايس وي بپردازند تا از معناي ظاهري و روساخت نمايشنامه به زيرساخت آن انتقال يابند و بتوانند پيام اصلي اين اثر را به مخاطب منتقل نمايند. دستاورد اين پژوهش بيانگر آن است كه اصول همياري «گرايس» به‌وسيله شگردهاي زباني- بلاغي همچون اطناب، تكرار، استعاره­ي تمثيليه، آيروني و استفهام قابل نقض است. تلويح گفتارهاي عرفي و عمومي موجب مي­شوند كه مدلول­هاي تلويحي جديدي به متن افزوده شود كه به تقويت ژرف ساخت و پويايي آن مي ­انجامد

فاقد چكيده لاتين