اثربخشي آموزش مهارت بين فردي در افزايش خود كنترلي در بين مراجعين به مركز مشاوره پيشگيري از اعتياد نيروي انتظامي شهر بوشهر

بدون عنوان

اين پژوهش به بررسي اثربخشي آموزش مهارت بين فردي بر افزايش خودكنترلي در بين مراجعين به مركز مشاوره نيروي انتظامي شهر بوشهر پرداخته است. روش پژوهش نيمه آزمايشي با استفاده از يك طرح پيش آزمون و پس آزمون بوده است روش نمونه گيري با استفاده از نمونه گيري در دسترس مي باشد. جامعه آماري پژوهش حاضر كليه مراجعين به مركز مشاوره نيروي انتظامي هستند در اين پژوهش براي قرار دادن افراد در گروه آزمايشي و كنترل از گمارش تصادفي است. كه هر گروه 15 نفر مي باشد آموزش مهارتهاي بين فردي به مدت 10جلسه 90 دقيقه اي اجرا گردد. ابزار مورد استفاده شده پكيچ مهارت بين فردي و پرسشنامه خودكنترلي(SCS) ذاكرمن مقياس هيجان خواهي SSS (Seeking Scale Sensation) بوده است.نتايج: در بخش توصيفي از جدول فراواني، ميانگين، انحراف معيار و نمودار استفاده ‌شده است و در بخش استنباطي از تحليل كوواريانس تك متغيره (آنكوا ) و تحليل كوواريانس چند متغيره(مانكوا) استفاده‌شده است. نتايج آزمون لون نشان داد كه فرض برابري خطاي واريانس در در متغير خودكنترلي (78/0=sig، 08/0=F) تائيد مي‌گردد آموزش مهارت بين فردي تأثير مي‌پذيرند (436/0= Partial η2، 001/0 > P، 65/9 F =). ضريب اتا نشان مي‌دهد كه 6/43 درصد واريانس متغيرهاي وابسته خودكنترلي توسط آموزش مهارت بين فردي قابل تبيين است. نتايج نشان داد پس از تعديل اثر پيش‌آزمون، رابطه معناي داري بين آموزش مهارت بين فردي بر خودكنترلي وجود دارد. ضرايب اتا نشان مي‌دهد كه 1/31 درصد واريانس خودكنترلي توسط آموزش مهارت بين فردي تبيين مي‌گردد. تاثير آموزش مهارت بين فردي بر خودكنترلي معني‌دار بود. ضريب اتا نشان مي‌دهد كه 8/34 درصد واريانس خودكنترلي توسط آموزش مهارت بين فردي تبيين مي‌گردد.

فاقد چكيده