ارتباط خودشناسي انسجامي و تاب آوري با اضطراب ابتلا به كوويد-19: نقش واسطه‌اي عدم تحمل ابهام، نگراني و فعاليت بدني

هدف پژوهش تعيين ارتباط خودشناسي انسجامي و تاب آوري با اضطراب ابتلا به كوويد-19 و نقش واسطه­ اي عدم تحمل ابهام، نگراني و فعاليت بدني بود. روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي و جامعه آماري پژوهش شامل تمام ساكنان شهر كرج در بهار سال 1399 بود. از ميان آنها 360 نفر به روش هدفمند و در دسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل مقياس خودشناسي، مقياس تاب آوري، پرسش‌نامه نگراني ايالت پنسيلوانيا، مقياس تحمل ابهام نسخه دوم، نيم‌رخ ﺳﺒﻚ زﻧﺪﮔﻲ ارتقأ دﻫﻨﺪه ﺳﻼﻣﺘﻲ و مقياس اضطراب بيماري كرونا بود. براي تحليل داده ها از روش الگويابي معادله ­هاي ساختاري استفاده شد. در پژوهش حاضر رابطۀ مستقيم نگراني و عدم تحمل ابهام با اضطراب ابتلا به كوويد-19 مثبت و معنادار و رابطۀ مستقيم فعاليت بدني با اضطراب ابتلا به كوويد-19 منفي و معنادار بود. رابطۀ غيرمستقيم خودشناسي انسجامي و تاب آوري با اضطراب ابتلا به كوويد-19 با واسطه­ گري فعاليت بدني، نگراني و عدم تحمل ابهام معنادار بود. آموزش هاي همگاني جهت ارتقأ خودشناسي افراد و يادگيري رويكردهاي تاب آورانه و همچنين سبك زندگي سالم كه فعاليت بدني را در بردارد، در مواجه با بيماري ­ها و نگراني ­ها و ابهامات ناشي از گستردگي شيوع آن پيشنهاد مي ­شود.