مكان يابي و مكان گزيني (آمايش سرزميني) مراكز حساس (زيرساخت هاي شهري) بر اساس اصول و ملاحظات پدافند غيرعامل

امروزه پايداري يك كشور تنها با اتكا به جنگ‌افزارها و توان آفندي ممكن نخواهد بود. جنگ‌هاي متعدد به ويژه در 50 سال گذشته نشان داد كه به موازات پيشرفت و دستيابي به تجهيزات مدرن بايد به موضوع پدافند و افزايش پايداري ملي و قابليت بقا توجه ويژه‌اي معطوف داشت. مكان‌يابي(Site Selection) فرايندي است كه از طريق آن مي‌توان بر اساس شرايط تعيين شده براي يك كاربري مشخص و با توجه به منابع و امكانات موجود، بهترين محل را تعيين نمود. مكان‌يابي در واقع تجزيه و تحليل توأمان اطلاعات فضايي و داده‌هاي توصيفي به منظور يافتن يك يا چند موقعيت فضايي با ويژگي‌هاي توصيفي مورد نظر است. بديهي است شهرها با توجه به اين كه جمعيت قابل توجهي را در خود جاي داده و نيز شرايط ويژه‌ي شهرنشيني، موجب وابستگي شديد شهروندان به امكانات اوليه‌ي زيستي شده، حفظ و صيانت از اين زيرساخت‌ها موجب پيشگيري از بروز بحران خواهد شد. در اين مقاله پس از بيان و تعريف اصطلاحات ابتدا به مكان‌يابي عمومي اشاره شده و سپس با استناد به اصول پدافند غيرعامل و استراتژي پنج حلقه‌ي «واردن» اهميت مكان‌يابي را يادآوري كرده و پس از بيان نكات اساسي در مكان‌يابي به الزامات مهندسي در مكان‌يابي اشاره شده است. در نهايت هم بعد از نتيجه‌گيري، پيشنهادها و راهكارهايي در خصوص به كارگيري توان كشور در جهت بهبود روند اجرايي در مكان‌يابي داده شده است.

no abstract