بررسي اقتدار در آموزش‌‌هاي اخلاقي نهج‌البلاغه

اتوريته به‌معناي اقتدار مشروع، مسئله‌اي است كه از جنبه‌هاي مختلف مورد بررسي قرار گرفته و داراي انواع گوناگوني است. يكي از اين انواع، اتوريته‌‌ آموزشي است. اين مسئله توسط انديشمندان و مكاتب فكري مورد بحث قرار گرفته است و از اشكالات واردشده به آن، اين است كه اتوريتهٔ معلمْ ممكن است سبب حذف استقلال يادگيرنده شود. پژوهش حاضر سعي نموده با هدف بررسي مفهوم و ماهيت اتوريته در آموزش‌‌هاي اخلاقي نهج‌البلاغه به بررسي اهداف و انواع آموزش در نهج‌البلاغه، همچنين اصول و شيوه‌‌هاي آموزش اخلاقي و اتوريته معلم و استقلال يادگيرنده در نهج‌البلاغه بپردازد. اين پژوهش با روش تحليل محتواي كيفي با رويكرد استقرايي مايرينگ (2000)، بر روي نهج‌البلاغه انجام شده است. شيوه نمونه‌گيري از نوع غيراحتمالي و از نوع هدف‌مند يا معيار بوده است كه به‌روش متن‌پژوهي انجام شده و از اعتبار بازانديشانه و راهبرد ارتقاي كيفيت سيلورمن بهره گرفته شده است. آنچه از اين پژوهش به دست آمده، بيانگر اين است كه اصول و شيوه‌‌هاي آموزش اخلاقي در نهج‌البلاغه گوياي رابطه سلطه در آموزش نيست و با هدف آزادي و استقلال‌بخشي به يادگيرنده برنامه‌ريزي شده و جهت آزادي و تعقل او، و به‌دست‌آوردن كمال اختياري است.