تبيين الگوي مفهومي رشد خود مبتني بر آثار مولوي

زمينه: مطالعات پيشين به تبيين رشد خود پرداخته اند. اما پژوهشي كه به تبيين الگوي مفهومي رشد خود مبتني بر آثار مولوي پرداخته باشد مغفول مانده است. هدف: هدف اين پژوهش تبيين الگوي مفهومي رشد خود مبتني بر آثار مولانا بود. روش: پژوهش حاضر از نوع كيفي و روش نظريه تأويل انجام شده است. آثار مورد مطالعه مولوي در اين پژوهش ابيات مثنوي، ديوان شمس و گفتار هاي فيه ما فيه و ابياتي از مولانا هماهنگ با عنوان پژوهش بود. تحليل داده ها به روش تحليل مضمون انجام شد. يافته ها: مفاهيم رشدي ارائه شده توسط مولانا را مي توان در 9 مؤلفۀ اصلي خلاصه كرد كه عبارت‌اند از؛ خوديابي، رذيلت زدايي، اصالت خواهي، جهان بيني رشدي، پيشرانه هاي رشد، امساك هاي رشد دهنده، مؤلفه هاي اجتماعي رشد و بي تعلقي. نتيجه گيري: سير رشد خود حركت به سمتي غير از درون شخص و خوديابي نيست. رشد كامل بايد به خوديابي ختم شود و در مركزي‌ترين نقطۀ دايره رشد خود ، در بي زماني و بي مكاني آرام گيرد تا بتوان آن را فتح چكاد رشد ناميد. انسان‌ها در مراتب مختلفي از طيف گسترده ي رشد قرار دارند و رشد كامل نصيب افراد محدودي نظير پيامبران و اوليا و اوصياست. البته كه راه رشد تا نهايي ترين حالت براي بشر قابل دسترسي است و هيچ گونه انسدادي به غير از انسدادهايي كه خود شخص براي خودش ايجاد مي كند در آن وجود ندارد.