تاثير دو نوع تمرين ورزشي تركيبي چندجزئي و ايزومتريك بر سطوح SIRT1 در زنان مبتلا به استئوپنيا

مقدمه و اهداف پروتئين SIRT1 به عنوان عضوي از خانواده سيرتوئين عامل كليدي موثر در بسياري از عملكردهاي بيولوژيكي از قبيل طول عمر، فشارهاي اكسايشي و فرآيند استخوان سازي در تعامل با فعاليت بدني مورد بررسي قرار مي گيرد. مطالعه حاضر با هدف مقايسه تاثير دو نوع تمرين ورزشي تركيبي چندجزئي و ايزومتريك بر ميزان پلاسمايي  SIRT1در زنان مبتلا به استئوپنيا بود. مواد و روش ها بدين منظور تعداد 45 زن 50 الي 60 ساله با Tscore شاخص استئوپنيا بين 1 و 2/5 كه معيار ورود به مطالعه ي حاضر را داشتند، از طريق فراخوان و مصاحبه انتخاب شدند و به صورت تصادفي به سه گروه 15 نفره شامل دو گروه تمريني و يك گروه كنترل تقسيم شدند. پس از گروه بندي آزمودني ها و خون گيري اوليه، گروه تمرين تركيبي بين 45 تا 90 دقيقه (تمرينات كششي، قدرتي و هوازي) و گروه تمرينات ايزومتريك بين 20 تا 40 دقيقه در هر جلسه (زمان، تعداد ست و مدت زمان هر انقباض مشخص)، سه جلسه در هفته به مدت 12 هفته مشغول به تمرين شدند. براي مقايسه ي اختلافات موجود بين پيش آزمون و پس آزمون، از آزمون t زوجي و تحليل واريانس يك راهه و آزمون تعقيبي توكي در سطح معناداري (0/05) استفاده شد. يافته ها نتايج به دست آمده از تكنيك اليزا نشان داد كه در مراحل پس آزمون اختلاف معناداري بين ميانگين سطوح SIRT1 در سه گروه وجود داشت (0/01=P). هر دو شيوه ي تمرين موجب تغييرات مثبت در سطوح SIRT1 در مقايسه با گروه كنترل شد (0/001=P)، اما دو گروه تمرينات ورزشي ايزومتريك و تركيبي با همديگر اختلاف معناداري در اثربخشي بر روي سطوح SIRT1 نداشتند (0/997=P). نتيجه گيري به نظر مي رسد بالا بودن سطوح SIRT1 در افراد سالمند يك مكانيسم جبراني جهت مقابله با استرس هاي اكسيداتيو و همچنين پر كردن جاي خالي فاكتورهاي رشدي نظير IGF1 در دوران پيري بوده و تمرينات ورزشي ايزومتريك و تركيبي هر دو به عنوان يك محرك اصلي مي توانند اثرات مثبتي بر سطوح SIRT1 در زنان مبتلا به استئوپنيا داشته باشند.