ارائه مدلي تجربي از شرايط برسازندۀ كنش جمعي محله اي

هدف پژوهش حاضر، ارائه مدلي تجربي از شرايط و فرايندهايي است كه برسازنده امكان كنش جمعي در سطح محله‌اي هستند. با بهره‌گيري از روش مطالعه موردي، چهار كنش جمعي در محله‌هاي اكباتان، اوين، شهرك دانشگاه شريف و شهرك راه‌آهن، به‌عنوان موردهاي پژوهش انتخاب شده است تا از خلال مطالعه ميداني آن‌ها به دركي از عناصر مشتركي دست يابيم كه با وجود تفاوت در بستر و هدف كنش جمعي آن را ممكن ساخته‌اند. داده‌ها با روش‌هاي متعددي مانند مصاحبه نيمه‌ساخت‌يافته، بررسي اسناد، مشاهده ميداني و گروه كانوني گردآوري شدند. يافته‌هاي پژوهش در دو سطح شرايط و بستر كنش جمعي و راهبردهاي شكل‌دهنده آن تنظيم شدند. در سطح بستر كنش جمعي، مفاهيم عامليت آغازگر، سرمايه اجتماعي محلي و ساختار قدرت محلي به‌عنوان مقوله‌هاي اثرگذار بر شرايط امكان كنش جمعي از داده‌ها انتزاع شدند. در سطح راهبرد‌ها نيز مفاهيم چارچوب‌دهي مسئله كنش و بسيج منابع كنش، كنش‌هاي صورت‌گرفته براي شكل‌گيري و استمرار كنش جمعي را بازنمايي مي‌كنند. مدل نشان مي‌دهد چگونه هركدام از مفاهيم موجود در منظومه مفهومي ارائه‌شده، بر امكان شكل‌گيري و استمرار كنش جمعي اثرگذار هستند و چگونه رابطه متقابل ميان مفاهيم مدل و تأثير آن‌ها بر يكديگر و تعامل و مشروط‌ كنندگي متقابل ميان عامليت كنش گران اجتماعي و ويژگي‌هاي ساختاري بستر كنش، برسازنده امكان كنش جمعي است.