سنجش عدالت فضايي شاخص هاي كمي و كيفي مسكن در حوزه هاي شهري ( مطالعه موردي: شهر اروميه)

شاخص‏هاي مسكن شايد مهم‏ترين و كليدي‏ترين ابزار برنامه‏ريزي مسكن باشند. شناخت نابرابري‏ها و فقدان ‏تعادل در چارچوب محدوده‏هاي جغرافيايي مختلف و پي‏بردن به اختلاف‏ها و تفاوت‏هاي موجود و سياست‏گذاري در جهت كاهش نابرابري‏ها از وظايف اساسي متوليان توسعه مناطق به‏شمار مي‏رود. با توجه به افزايش جمعيت شهر اروميه و توجه كم به مقوله مسكن، هدف از اين پژوهش‏ شناخت و تبيين نابرابري‏هاي فضايي و ارائه راهكارهاي توسعه جهت دست‏يابي به تعادل و توازن بين حوزه‏هاي كلان‏شهر اروميه است. روش تحقيق از نوع توصيفي تحليلي و از لحاظ هدف كاربردي است. داده‏هاي خام از Excel بعد ازتبديل به شاخص‏هاي مورد نظرو با 35 شاخص به نرم‏افزار Spss براي اجرايتحليل عاملي وارد شد و 8  عامل از تحليل عاملي به‏دست آمد كه4عامل به‏عنوان عامل اصلي و4  عامل به‏عنوان عوامل فرعي شناخته مي‏شود.سپس،عامل‏هاي مورد نظر  به محيط GIS متصل وتجزيه و تحليل شد.18.21درصد از حوزه‏ها جزو حوزه‏هاي خيلي محروم،18.18درصد محروم،53.53 درصد متوسط،13.18 درصد برخوردار،و9.57 درصد كاملاً برخوردارند و مناطق 3 و 1، 2 به توجه بيشتر نيازمندند تا نابرابري‏‏ها تا حدي كاهش يابد. نتايج اين پژوهش نشان داد حوزه­هاي محروم در مناطق ۳و۲حوزه‏هاي برخوردار در مناطق ۱و۴ وجود دارند.اين وضعيت حاكي از وجود فاصلهطبقاتي و دوگانگي در فضاي شهري و تفاوت در برخورداري از شاخص‏هاي مورد بررسي در سال 1395 است و يافته‏ها نشان‏دهنده توزيع نابرابر و نامناسب شاخص‏هاي مسكن در ميان شهروندان شهر اروميه است.