كاوشي در صورت و محتواي نامۀ امام علي(ع) به عثمان بن حنيف (بر اساس رويكرد سبك‌شناسي ساختارگرا)

پژوهش حاضر با تكيه بر رويكرد سبك شناسي ساخت گرا و با استفاده از روش سبك‌شناسي لايه اي به تحليل و توصيف نامۀ 45 نهج البلاغه پرداخته است. هدف پژوهش كشف روابط و پيوندهاي نهان ميان عناصر زباني و جنبه هاي معنايي متن و به دنبال آن، آشكار ساختن انگيزه و افكار مؤلف است. نتايج پژوهش به اين شرح است: امام علي(ع) در راستاي انتقال شيوا و مؤثر انديشه ها و احساسات خود، در ساختي همگون و منظم، از تمام امكانات زباني و بياني بهره گرفته اند؛ هرچند كاربرد پر بسامد توازن هاي آوايي (در سطح واج، واژگان و نحو) و بسامد بالاي اساليب انشائي، ساختار اين نامه را به گفتمان خطابي نزديك نموده و بر جنبشي بودن و كنش گرايي متن افزوده است، اما بسامد بالاي واژگان محاوره در كنار كاربرد پر تكرار مداليتۀ عاطفي و قيود شديد تأكيدي، آن را از بافت رسمي خطابه، دور نموده و عاطفۀ سرشار مؤلف را در فضايي دوستانه و مؤثر و در خطابي عمومي و غير مستقيم، به مخاطب خود انتقال مي دهد.