بررسي ماهيت، جايگاه و عملكرد مركز منطقه‌اي داوري تهران

داوري يكي از شيوه‌هاي جايگزين و از مهم‌ترين راهكارهاي تسريع در حل‌وفصل اختلاف است كه طرفين اختلاف با تراضي يكديگر تنازع في‌مابين را براي رسيدن به يك توافق الزام‌آور، بي‌طرفانه و مؤثر به آن ارجاع مي‌دهند. از جهت نحوه انجام، داوري به دو شيوه موردي و سازماني قابل‌تقسيم است كه در داوري سازماني، سازمان‌هاي داوري با هدف سرعت در روند رسيدگي‌ها و تسهيل و ارتقاي كيفيت، فرايند داوري را به‌عنوان يك ميانجي بين طرفين و داور، سازماندهي و مديريت مي‌كنند. اين سازمان‌ها وفق مقررات خود در قبال انجام وظايفشان مصونيت دارند. ليكن مطابق قواعد عام مسئوليت در برابر طرفين و اشخاص ثالث مسئوليت داشته و مي‌توانند طرف دعوا قرار گيرند. يكي از سازمان‌هاي عمده داوري بين‌المللي در ايران كه مبنا و اساس فعاليت آن قانون مصوب مجلس شوراي اسلامي است، مركز منطقه‌اي داوري تهران*** است كه بر اساس يك موافقت‌نامه ميان دولت جمهوري اسلامي ايران و سازمان مشورتي‌ حقوقي آسيايي ـ آفريقايي (آلكو) تشكيل و قواعد آن الگويي از قواعد داوري ۱۹۷۶ آنسيترال است كه قواعد جديدالتصويب اين مركز پس از مناسب‌سازي و اصلاح برخي جنبه‌هاي آن از ابتداي مارس 2018 (10 اسفند 1396) لازم‌الاجرا گشته است. *** Tehran Regional Arbitration Centre (TRAC)