بررسي توانمندسازي پهنه‌ي حاشيه نشيني شهري در سطح كلان

تشكيل و گسترش بافت­هاي حاشيه­اي مهم­ترين معضل اجتماعي-سياسي به شمار مي­رود. از آنجا كه ارائه‌ي راه‌كارهاي مناسب براي ايجاد تحول همه جانبه و پايدار در اين نواحي، بدون شناخت كامل اين نواحي امكان‌پذير نمي­باشد، انجام پژوهش حاضر و پژوهش‌هاي مشابه براي شناخت اين نواحي آسيب­پذير و فراموش شده در برنامه­ريزي­هاي توسعه ضروري است. هدف پژوهش حاضر بررسي توانمندسازي حاشيه­نشيني شهري به منظور كاهش آسيب­هاي اجتماعي، اقتصادي و سياسي مي­باشد و به دنبال پاسخ سوال: «راه‌كارهاي توانمندسازي حاشيه­نشيني شهري در بعد كلان چه مواردي مي­تواند باشد؟» است. اين تحقيق، از نظر هدف، كاربردي مي­باشد. روش تحقيق، توصيفي-تحليلي و جمع‌آوري اطلاعات در اين تحقيق، اسنادي، ميداني است. با توجه به ميداني بودن اين تحقيق، از ابزارهاي معمول گردآوري اطلاعات نظير مراجعه به مراكز آماري و كتابخانه­ها استفاده شده است. اولين پژوهش در اين حوزه توسط مركز مطالعات مؤسسه‌ي تحقيقات اجتماعي دانشگاه تهران در سال 1350 انجام شد كه موضوع انجام مطالعاتي درباره‌ي گودنشينان و حاشيه­نشينان شهري پيرامون شهرهاي تهران، تبريز و اهواز بوده است. نتيجه‌ي آن دربردارنده اين موضوع است كه ساكنان اين مناطق عمدتاً كم درآمد بوده­اند و اغلب از شهرها و روستاهاي كوچك اطراف آن شهرها به اين مناطق مهاجرت نموده­اند. نتايج اين مطالعه نشان مي­دهد كه بهسازي فضاهاي حاشيه­نشين، نوسازي فضاهاي حاشيه‌نشين و انتقال به مكان­هاي جديد از راه‌كارهاي ساماندهي و توانمندسازي حاشيه‌نشيني شهري در سطح كلان خواهد بود.

فاقد چكيده لاتين