نقش سبك‌هاي دلبستگي در افزايش خرسندي زناشويي و پيشگيري از طلاق عاطفي در دانشجويان زن متأهل

هدف اين پژوهش تعيين نقش سبك‌هاي دلبستگي در افزايش خرسندي زناشويي و پيشگيري از طلاق عاطفي در دانشجويان زن متأهل بود. روش پژوهش حاضر توصيفي از نوع همبستگي است. جامعه آماري اين پژوهش كليه‌ي دانشجويان زن متأهل دانشگاه آزاد اسلامي واحد كرج در سال تحصيلي 97 _ 1396 بودند. نمونه آماري بر اساس فرمول گرين و با استفاده از روش نمونه‌گيري خوشه‌اي چند مرحله‌اي به تعداد 200 نفر انتخاب شد. ابزار پژوهش عبارت بود از: پرسشنامه سبك‌هاي دلبستگي بزرگسالان هازن و شيور (1987)، پرسشنامه خرسندي زناشويي ازرين، ناستر و جونز (1973) و پرسشنامه طلاق عاطفي گاتمن (2008). نتايج تحليل واريانس رگرسيون بر اساس آماره F در خصوص متغيرهاي سبك دلبستگي اجتنابي، سبك دلبستگي ايمن و سبك دلبستگي دو سو گرا نشان داد كه نتايج معنادار است. يافته‌هاي پژوهش بيان كرد كه بين دلبستگي ايمن، همبستگي و خرسندي رابطه مستقيم و معنادار وجود دارد. همچنين بين سبك‌هاي دلبستگي نوع اجتنابي با خرسندي زناشويي، نوع ايمن با خرسندي و نوع اجتنابي با طلاق عاطفي رابطه معني‌داري وجود دارد (0/05

فاقد چكيده لاتين